Bell-Bottom George (1944)

Hele leuke vrolijke en grappige film.

Met aantal leuke nummers erin.

De acteur is ongelooflijk grappig en heeft een echte happy face.

Verhaal is prima en luchtig.

3,5 ster

(De dvd heeft Engelse ondertitels dit geldt ook voor de liedjes, beeldkwaliteit is goed.)

In de jaren '70 toen dit soort films regelmatig nog op de Nederlandse/Vlaamse tv te zien waren heb ik er misschien 1 à 2 gezien maar vond die films toen ook al niet zo veel aan. Dit is al bijna één van zijn laatste films, (wel ging hij nog door op toneel/tv) maar ik vind het toch veelal een saaie film met hier en daar wat grappige (slapstick)humor en dat zal vermoed ik destijds ook al de reden zijn geweest, saai/oud(erwets) maar niet dat ik Formby een vervelende komiek vind, al trekt zijn mimiek me niet bepaald.

Als semi-muzikale film zit de film goed in het elkaar, d.w.z. op het moment dat het tijd wordt voor een liedje dan is dat moment ook goed gekozen. Voordat bombardement begint zingt Formby bij de vissenkom Swim little fish, als hij op bij de marine is aanbelandt zingt hij It serves you right. In het restaurant zingt hij tijdens het dansen met zijn vriendin If I had a girl like you. Na een uur zingt hij bij de radio nog Bell bottom George.

Verder heel simpele komedie met simpel verhaal. Voorspelbaar maar misschien ook wel passend bij die tijd, spionage en oorlog. En met de liedjes vrolijkt Formby de mensen weer op.

Nieuw marineschip wordt in de vaart genomen maar spionnen seinen door aan Duitsland, zodat ze die meteen tot zinken kunnen brengen. Onnozele jongeman die graag bij de marine wil is zo onhandig dat die daarvoor niet in aanmerking komt. Maar door haast tijdens bombardement trekt hij kleren aan van vriend, die matroos is en zo wordt hij aangezien voor iemand anders. Toevallig ontmoet hij vrouwelijke chauffeur van belangrijke marineman, die hij later weer ontmoet. En omdat een hond haar hoed steelt in het restaurant komt Formby zo terecht bij de spionnen. Vanwege zijn muzikale talent krijgt hij een baan bij de radio.

Zeer matige start, wordt daarna langzaam aan beter maar na een goed middengedeelte zwakt weer steeds meer af naar een matige, wat te lange, film. Formby doet wel zijn best maar op één of andere manier weet de film maar met moeite te boeien. Vooral het eerste liedje is leuk al zijn die andere 3 ook wel aardig, bij twee begeleidt hij zichzelf op de banjolele (combinatie van een banjo/ukelele). Formby blijf ik eigenlijk meer herinneren door de muziek (It's in the air/When I'm cleaning windows). Een heel kleine 3.0