Flame (1975)

Mooie film over de opkomst en ondergang van de fictieve band Flame, gespeeld door de band Slade en ook redelijk naar hen gemodelleerd.

Slade was een goeie ruige band, maar voornamelijk ook een “fun” band, en daar zit m de kneep in het commercieel mislukken van deze film; Deze film is eigenlijk heel serieus.

De vier bandleden spelen eigenlijk gewoon zichzelf, en dat gaat ze meer dan redelijk goed af, Noddy Holder is gewoon een natuurtalent als acteur, maar dat was natuurlijk ook wel te verwachten.

Cru genoeg ging het floppen van deze film ongeveer samen met een mislukt Amerika avontuur, en ging het hierna snel bergafwaarts met de populariteit van Slade zelf.

Je hoeft volgens mij niet beslist een Slade fan te zijn om deze film te waarderen, misschien kan je beter juist géén fan zijn.

Film over de opkomst en ondergang van de band Flame waar de popgroep Slade achter schuilt. De jaren 70. Donkere tijden in Groot Brittanie waar stakingen, stroomonderbrekingen en een collectieve muzikale crisis een prima voedingsbodem bleken voor de band Slade die met een hard pakkend geluid, onfatsoenlijk teksten en zijn zogenaamde Black Country-Style in een mum van tijd populair werd. In de film zien we de ontstaansgeschiedenis van de band, zien we iets van het persoonlijke leven van de bandleden en leren we over de vuige rol van agenten en managers.

De film is een biopic die is opgeleukt met liveoptredens. Voor het acteerwerk staan de bandleden van Slade zelf garant. Vanuit realistisch oogpunt is dat begrijpelijk. Vanuit kunstzinnig oogpunt niet. Het acteerwerk laat te wensen over. Filmtechnisch laat de film eveneens te wensen over. De film is een erg onrustig geheel waarin scènes opeens lijken te worden afgebroken, het verhaal behoorlijk stottert door toedoen van wilde tijdsprongen, het abominabele geluid het luisterplezier vermindert, het camerawerk nogal amateuristisch oogt en veel gebeurtenissen door de rommelige montage moeilijk zijn te interpreteren. Nee, geen goede film.

Ondanks al zijn tekortkomingen heb ik van de film genoten. Pure nostalgie. Puur gebaseerd op het fijne gevoel dat ik van de hernieuwde kennismaking met de groepsleden en de muziek kreeg. De film plaatste me even heerlijk terug in de tijd. De tijd dat ik definitief afscheid nam van het kinderlied. Ik ben trouwens ooit nog eens bij een optreden van Slade geweest. Ik denk dat ik de jongste toeschouwer was. Van het optreden herinner ik mij weinig. Wel herinner ik mij het opwindende gevoel om live de band te zien die ik alleen van de tv, de radio en de platenspeler kende.