The Bourne Identity (1988)

Spannende miniserie met een goede Chamberlain, opvallend geweldadig kan ik me nog herinneren.

3,5*.

Stukken beter dan ik verwacht had. Ondanks de lange speelduur blijft de film wel boeien, de stukjes vallen langzaam, maar zeker op hun plaats. De vele vragen die er in het begin zijn worden stuk voor stuk beantwoord naarmate de film vordert.

Een minpunt vond ik de romance tussen Chamberlain (Bourne, Webb) en Smith. Haalde de spanning en vaart er uit op bepaalde momenten.

Heerlijke stukje jeugdsentiment en daardoor niet geheel zonder vooroordeel, vroeger zo vaak gezien en vond het een bijzonder spannend miniserie. Matt Damon kan de pot op, Chamberlain is Bourne en dat zal hij voor mij ook altijd blijven. Ach, zo bijzonder goed of veel beter is het niet dan de Damon-serie maar Chamberlain zet wel een veel beter karakter neer, bovendien vind ik de spanning en in beeld gebrachte zoektocht veel beter.

Er zijn veel kleine details die niet kloppen. Kogelgaten in ramen die er zijn, dan weer weg, en er toch plotseling weer zijn. Schoten van wapens die er verkeerd onder gemonteerd zijn, het ene moment heeft de Canadeze wel haar jas in de auto aan, het moment daarop niet. Het zijn kleine dingetjes die vooral in het tijdsbeeld gezien moet worden, net als de muziek die wel eens wat te dramatisch is en bepaalde momenten naar overacting neigen. Voor die tijd was dit een megaproductie, veel karakters, prima actie, goed prestaties en een overtuigende hoofdrolspeler. In die zin absoluut een puike film.

De enige echte

Een vrij behoorlijke en spannende verfilming voor tv van Ludlums roman, die inmiddels wel in de schaduw staat van de scherpe bioscoopversie met Matt Damon. Lang maar met veel verwikkelingen die een serieuze complexiteit in stand houden en met goed en sfeervol gebruik van authentieke lokaties. Hitchcock is nooit ver weg, met het gegeven uit The 39 steps van de man op de vlucht die een vrouw "gijzelt" met alle romantische gevolgen van dien, en uit North by Northwest kennen we de onschuldige man die wordt ingezet als lokaas, maar omdat de insteek hier serieus is is dat allemaal geen probleem. Wie wèl een probleem vormt is Jaclyn Smith. Richard Chamberlain is voor mij nog altijd Dr. Kildare maar kwijt zich hier toch uitstekend van zijn taak, maar Smith is niet meer dan een mooie aanwezigheid die in dramatisch opzicht af en toe behoorlijk tekort schiet (in de scène in de auto bij de boerderij: "For God's sake love me, Jason!"). En dan dat haar dat steeds maar goed blijft zitten... Enfin, een kleine smet op een verder nog steeds onderhoudende televisiefilm die naar ik me kan herinneren toch wel een stuk beter is dan wat er in die tijd gangbaar was.

De oorspronkelijke Bourne film mag, eigenlijk niet vergelijken worden met de latere versies van Matt Damon die de serie echt naar een hoger niveau heeft gebracht qua spanning en actie.

In deze versie is het verhaal iets tammer en mist Bourne de "hand to hand combat skills".

Hij is zeker niet de moordmachine die men ons doet geloven. Hij verliest geregeld gevechten, is geen scherpschutter en heeft vaak geluk dat een ander personage het gevecht onderbreekt.

Hier ligt meer de nadruk op onderzoeken, bespioneren en de puzzelstukjes in elkaar passen.

Ondanks de fijne 3 uur speelduur, zit er een aardig tempo in de film en gebeurt er constant wel iets.

De actie is ook meer dan genoeg aanwezig.

Typische actie, actie vanuit de jaren 80: scheurende auto's met gierende banden, vecht scenes wat je meer als "knokken" kan omschrijven en vuur gevechten met veel missers en keihard geluid wat net als bij de knok scenes er veel te hard is onder gezet, waardoor het veel minder geloofwaardig wordt.

Als je het verhaal niet zou kennen is er genoeg spanning en drang naar het einde om te willen weten hoe het inelkaar zit.

Wel is het duidelijk een televisiefilm. Er zijn genoeg films van "jaren eerder" die er veel beter uit zien in totaliteit.

Met special effects wordt niet gewerkt, maar dat gaat zeker niet ten koste van de sfeer. De film kijkt prettig.

Wat wel storend zou kunnen zijn, is het gedateerde acteerwerk. Het is duidelijk wat je kan verwachten uit deze tijd. Ondanks dat de film uit 88 komt, kwam deze eerder in de buurt van jaren 60/70 films. Bij boos of indruk willen maken, met stemverheffing spreken aan het eind van een zin, om zo de tegenstander te doen geloven dat het serieus is.

Al met al leuk om deze versie gezien te hebben, niet slecht, maar ook niet voor herhaling vatbaar.

Altijd rekening houden met het jaartal en de techniek van toen, wat dan vaak weer voor minimaal een extra halve * zorgt

Ergens tussen de 2,5 en 3*

Maar door bovenstaande wordt het 3*

6,5/7-