Lucebert, Tijd en Afscheid (1994)

Een vrij bijzonder werk van Johan van der Keuken. De supersnelle montage, het glijden van werk naar werk, Lucebert's gedichten tussendoor vormen een mooi poetisch geheel. Het laatste stuk is vooral een eerbetoon aan hem, waarbij steeds het bekende''Als je weet, waar ben, zoek mij dan' herhaald wordt. Dat is niet echt het beste, wat het is vooral de werkelijke vaak knotsgekke ervaring die aan dit laatste stuk voorafgaat. Willem Breuker deed de muziek, geschreven voor onder andere (bariton) sax en slagwerk. Heerlijke chaotische, experimentele composities kwamen daaruit voort! (perfect passend bij die grote ervaring). 3.5 sterren

Leuk om ook weer eens een film op 16mm te zien. Dit wordt ook vertoond in het Stedelijk Museum in Schiedam, waar nu een tentoonstelling van heel veel werk van hem is.

Voor de mensen die museum-vrees hebben, de documentaire is ook deze week te zien op het digitale + internet Geschiedenis-kanaal van de VPRO.

Van der Keuken maakte in de jaren zestig reeds twee korte documentaires over Lucebert. De eerste ging over Lucebert zelf, de tweede over zijn kunst. In '94 zou Van der Keuken een derde documentaire met Lucebert maken, maar een maand na dit besluit overleed de kunstenaar. Lucebert besloot toch 'de documentaire' door te zetten [enigszins in de stijl van de eerste twee documentaires, maar dan zonder de experimentele jazz-muziek] door z'n atelier te filmen.

Deze drie documentaires tesamen [de eerste twee werden overigens ietwat aangepast, m.n. geluid] werden dus uitgebracht onder de titel Lucebert, Tijd en Afscheid, waarvoor Van der Keuken trouwens een Gouden Kalf won.

Wel slim en passend, aangezien je het derde postume deel toch moet zien als het verlengde van de twee eerdere docu's. Toch zijn de eerste twee stukken beter. Wat neo al zei 'knotsgek'. De montage, de muziek, de geluiden, de gedichten, en natuurlijk Luceberts werk. Niet alleen de documentaire is experimenteel, Lucebert zelf kon er ook wat van. Hoogtepunt als een witte muur tientallen keren wordt overgeschilderd door Lucebert in tientallen verschillende kunstwerkjes. Fascinerend.

Het derde deel begint rustig, een wandelingetje door het atelier, z'n bureau, z'n muziek + boeken, aantekeningen, gedichten, zelfs nog wat sigarettenpeuken, en de eeuwige vochtplek op een van de muren waar Lucebert maar een lachend gezichtje van heeft gemaakt. Op een gegeven moment komt het experimentele gevoel van de vorige twee documentaires naar boven waaien. Afsluitend in een prachtig gedicht voorgedragen door Lucebert zelf een aantal weken voor z'n dood.

Experimenteel drieluikje dat gezien mag worden. 3,5*