De Wording (1988)

In 1988 bekroond met een Gouden Kalf.

Deze documentaire zit in de Kalverliefde dvd box 'Gouden Kalfwinnaars beste documentaire 1982-2005'.

De titel dekt de lading goed. Je ziet inderdaad niks anders dan kunstenaars die bezig zijn met creëeren.

Dat is afwisselend boeiend, maar soms ook wat saai.

Het camerawerk is goed en ook de muziek is mooi.

De documentaire moet het vooral hebben van de excentriciteit van de kunstenaars. Armando die in lelijk trainingspak, met klompen en tuinhandschoenen aan, staat te schilderen, op muziek van Django Reinhardt. Apart gezicht...

Ida Gerhardt was hier al 83. Ze heeft nogal een typische manier van vertellen en haar blik is ook heel vreemd. Alsof ze van een andere planeet komt.

'Het rivierenlandschap van haar jeugd - met zijn uiterwaarden, wisselende wolkenluchten en het altijd stromende water - is levenslang haar literaire biotoop gebleven.' lees ik net op de site van het Ida Gerhardt genootschap. Vandaar dat ze midden dat landschap haar gedichten voordraagt.

Het einde van de film is mooi, omdat je dan de kunstenaar naast het voltooide werk ziet. Het lijkt alsof er dan een bepaalde magie overheen is gekomen. Ineens zijn alle elementen op z'n plaats gevallen.

Het doek van Armando oogt erg somber (heel veel zwart), maar in het museum toont het in een witte omgeving, naast andere werken uit dezelfde serie, toch best mooi.

3 sterren

Eigenlijk is deze docu net zo abstract als de kunstwerken die uit de 'wording' zijn ontstaan. Zoals de titel erg duidelijk aangeeft, gaat het niet in de eerste plaats om het eindresultaat, maar om het proces van creëren, het worden.

In de docu wordt niks uitgelegd, alleen de beelden 'vertellen' wat eigenlijk niet in woorden te vatten is.

Bijvoorbeeld bij Hans van Manen of Armando (ook bij de meeste andere kunstenaars), zie je ze bijna denken. Ze zijn zo geconcentreerd in hun eigen gedachten, je ziet aan hun gezichten dat ze in hun hoofd hun eindresultaat al helemaal voor zich zien. En eigenlijk zou je zomaar een luikje in hun hoofden willen opendoen om even te kijken wat erin omgaat.

Eerlijk gezegd vind ik dit sterker overkomen, dan wanneer zo iemand in een interview gaat vertellen hoe hij/zij werkt. Zoiets is volgens mij niet in woorden te vertellen.

Wel is de docu, ondanks z'n krappe uurtje, wel wat lang. Na een half uur was de boodschap zeker wel overgekomen.

3,5*

Op zich interessant al die kunstwerken in wording. En dat er verder geen woord in gesproken wordt, ook interessant, an sich.

Eigenlijk zijn er maar 2 echt geinspireerd bezig en dat zijn Hans van Maanen en Reinbert de Leeuw. De anderen zijn aan 't freewheelen lijkt het wel.

Armando zit wat zwarte verf op een wit doek te knallen, Carel Visser zit te hobbyen met een paar autoruiten, een band, en een belachelijk stangetje met daaraan wat gewichten. Ida Gerhardt mijmert vooral.

Wel leuk van die eindresultaten, het zwart-witte werk tegen een muur komt ineens beter over, maar erg lelijk blijft het wel.

Ach wel interessant, zo'n reportage van "kunstenaars" 3*