Les Hommes (2006)

Wat is het IFFR-publiek toch eigenaardig. Wat hadden ze verwacht... tappende ijsberen ondersteund met een voice-over van Urbanus in de hoop dat die ijsberen Urbanus met huid en haar zouden verorberen?

Het enige wat je zou moeten horen was klotsend water, dierengeluiden, wind, en (helaas) een irritant muzak-lift-muziekje.

Een kwart van het publiek besloot toch maar (trachtend in stilte, not) haar heil anders te vinden of met veel geritsel haar lunch naar binnen te werken. Mijn irritatie-grens ging richting kooktemperatuur. Al helemaal toen de man naast me ging snurken, hij werd op tijd wakker want mijn elleboog had al een Lee Towers positie ingenomen...

Ariane Michel noemt zichzelf een video-kunstenaresse. Haar werk (veelal kort-films, het gedrag van de natuur 'bestuderend') is wereldwijd ge-exposeerd.

Haar Les Hommes / Man on Land maakt duidelijk dat ze eerder 'kunst' wil maken dan 'cinema'. Eerder fotografie, want de camera staat 90% van de tijd stil, en de omgeving doet haar werk. Prachtige plaatjes waar je je in kunt verdrinken is het resultaat. Maar niet alle plaatjes zijn optimaal prachtig. Hier en daar leken sommige scenes eerder op een youtube-filmpje (geschoten op video), terwijl je weet dat beter materiaal iets mooiers had kunnen laten zien.

Helaas wordt 'de stilte' doorbroken door een van de wetenschappers als hij het woord neemt. Hij tracht wetenschappelijk over te komen, maar het lukte voor geen meter met z'n slechte Engels. Dit had de regisseuse met gemak weg kunnen laten.

Een film die beter tot haar recht komt op een donker zolderkamertje. 3,5*, ik vond het een fascinerend 'iets'.