Barrios Bajos (1937)

Ze bestaan wel degelijk : jaren 30 havenkantklassiekers uit de Spaanse republiek...ik kan me niet voorstellen dat de havenkantklassieker buffs deze niet gezien hebben trouwens. Waarom zie ik dan geen scherpe observaties ?

Misschien komen die nog, u moet het nu even met mij doen. Wel kan ik zeggen dat van de synopsis practisch geen hol klopt : er is helemaal geen voortvluchtig echtpaar, er is een voortvluchtig burgermannetje dat net offscreen de minnaar van zijn vrouw heeft vermoord, we zien hem noir style wegrennen van de locus delicti. Deze Ricardo/ Navarro vlucht naar zijn buddy, idd. een havenarbeider, "el Valencia " / Telmo. Zijn vrouw neemt hij allicht niet mee.

Die Valencia ontpopt zich tot de Held van het verhaal : rolmodel voor het proletariaat, de doelgroep van deze film die in Barcelona werd opgenomen en geproduceerd door het collectief van de CNT . Gezien de ideologische strekking van de film is er niet verwonderlijk invloed van de didactische werken van Brecht en de 3 groschenoper, alsmede van de front populaire films uit Frankrijk. Zo komen we op poëtisch realisme terrein, is ook met enige goede wil een pre- noir te noemen al wordt alles dan overwoekerd door de "opbouwende "strekking van het geheel met el Valencia als een soort seculiere martelaar van het socialisme.

Bovendien ook een melodrama/ soap via de figuur van Rosita/ de Cabo, een aankomend hoertje dat in de klauwen terecht dreigt te komen van ene Floreal, vertolkt door de gekendste acteur hier Baviera die later een carrière zou uitbouwen in Mexico. Deze bad guy is een pooier, terzijde gestaan door femme fatale Mae, een geblondeerde snol. Duidelijk ook wat Sternberg gangsterfilminvloeden hier. De romance tussen Ricardo en Rosita die ontstaat wordt dan ook in de tweede helft de hoofdmoot van de film.

Een film met wat pogingen tot imitaties van het poëtisch realisme zei ik, we zitten dan ook aan de havenkant waar we een kroeg hebben als voornaamste schouwtoneel met een "achterhuis " waar Valencia en Ricardo wonen resp. verstopt zijn, bezocht door verloren zielen- waaronder een cokesnuivende gedegenereerde aristocraat- die luisteren naar het treurige liedje "barrios bajos, barrios tristes "dat overigens erg aanstekelijk was, Weiil/ Brecht geinspireerd ook ongetwijfeld en meermaals herhaald. De beroemde mistige fotografie echter van de gekende modellen hoeft u hier verder niet te verwachten, en ook niet die typische sfeer.

Production values bescheiden, niet verwonderlijk voor een film uit oorlogstijd met zeer geringe middelen gemaakt. Vooral het acteerwerk nogal bar slecht, en oogt overall als een heel vroege talkie, eerder 31 dan 37.

Dan nog wel interessant als curiosum, zoveel pre- noirs/ havenkantfilms uit die plaats en tijd zijn er nu ook weer niet. Maar nu eerder functionerend als document dan als film.

Weet iemand of de fansubs al klaar zijn ?