Bei Qi Baba Sangxue (1998)

Te veel ellende, te veel tranen, overdrijven is een vak. Daar gaat deze prachtig geschoten jeugdfilm totaal de mist in. De spaarzame lichtpuntjes worden genadeloos neergeslagen door pure kommer en kwel en de zoveelste huilbui van Shiwa en de zoveelste aanzettende violenpartij.

Wat ik al zei: prachtige plaatjes worden geschoten. Alleen al de laatste minuut verdient een prijs. Het palet aan kleuren en licht-partijen bleven mijn aandacht vasthouden. Mooi hoor.

Mooi ingetogen, echt een film om bij achterover te leunen en te genieten. Cinematografisch prima met mooie beelden, hoewel richting het einde bepaalde shots teveel worden herhaald (rennende Shi-wa vanuit een bepaalde gezichtspunt). Het valt onder drama, maar er zitten ook genoeg leuke momenten in. 'Ontroerendste' moment voor mij was toch wel de toespraak van Shi-wa toen hij de scheikundeprijs had gewonnen. De muziek is, zeker in het begin, aardig en bijpassend, maar richting het einde slaat het te ver door richting emo.
Terugkijkend, volgt het verhaal eigenlijk de standaard, cliché paden, maar toch is het nergens saai, langdradig of is het cliché echt opvallend aanwezig. Het eerste gedeelte was wel beter dan het tweede vanwege de relatieve afwezigheid van de opdringerige muziek en omdat het verhaal beter werd verteld. In het tweede gedeelte wordt het wat rommeliger en minder vloeiend verteld (en te melodramatisch). Het einde, waarin de rollen zijn omgedraaid, is daarintegen is uitstekend.