I Due Crociati (1968)

Spoof op Brancaleone die zelfs naar Franco en Ciccio film begrippen kan bogen op een rampzalige regie van prutser Orlandini, met camerawerk dat blijkbaar werd verzorgd door een terminale Parkinson patient. We moeten het dus weer puur hebben van de grappen en grollen van het duo, die hier onze aandacht vragen voor de Siciliaanse bijdrage aan de eerste kruistocht, met Godfried van Bouillon gespeeld door een door een ander gedubde D' Orsi die zich blijkbaar ook aan het hoofd van de Sicilianen en Normandiers had geplaatst. Liefhebbers van historische accuratesse zullen het bevreemdend vinden dat Saladin blijkbaar al aan de macht was in het boze Morenland ten tijde van de eerste kruistocht, en ook is het merkwaardig dat Jeruzalem hier aan zee ligt...

De uiterst politiek -incorrecte finale met een hoofrol voor Salami zou in deze barre tijden waarschijnlijk leiden tot wereldwijde protesten en bloedvergieten, maar toen blijkbaar niet. Of misschien zijn Franco en Ciccio ook in islamitische kringen heilig.

Niet onaardig als altijd is het optreden van Janet Agren als de wonderschone Clorinda, Tasso- esk figuur in wit harnas die echter door de booswichten wordt ontvoerd, en curieus is de verschijning van Fabio Testi in helaas zijn enige samenwerking met het duo, zijn eerste serieuze- nou ja- speaking part zelfs. Hij was net 28, maar reeds toegerust met zijn trademark pratende vagijn, dus u herkent hem meteen.

Dit alles werd gelardeerd met de meest spuuglelijke animaties ooit tussendoor, en een onderverdeling in hoofdstukken in ottava rima met spoofs op Dante, Ariosto en Tasso. Franco en Ciccio blijven wel gewoon onderdeel van de hoge cultuur.