Hope (2016)

Mooi. Ik hoop op scabreus vertier gelardeerd met macro-economische bespiegelingen, zoals "your place or mine?"

Zo... da's voor een NL productie waarachtig redelijk te pruimen. Een verhaal dat wat interessanter is dan wat we tot nog toe weten van Heleen Mees' affaire met Willem Buiter. De werkelijkheid zit wat banaler in elkaar. Bravo voor de Nederlandse acteurs, met Hendrickx als Hannah Hope (Mees) voorop. Ondanks de grote poel aan Amerikaanse acteurs waaruit men zeker in NY kon putten, armetierige rollen van de advocaat van Ben Elzen en de kioskverkoper... Er zitten natuurlijk wel wat kanten aan Heleen Mees. Haar rebelse attitude t.o.v. de bankenwereld, in deze TV film als een dramaturgisch gegeven gebracht, is in het eggie nooit zo geweest. In haar artikelen (voordat de affaire bekend werd) moet het mensen al zijn opgevallen dat ze vaak Willem Buiter aanhaalde, niet alleen bankbestuurder maar ook verbonden aan de prestigieuze London School of Economics. Goed aan de film waren de paradoxen in haar karakter, die voelbaar naar voren kwamen: carrièrevrouw, maar zich ook afhankelijk opstellend t.o.v. een man die naar believen kan beschikken, provinciaaltje dat naar bevestiging streeft, maar ook onafhankelijk denker. Er zaten mooie vondsten in, w.o. die weliswaar wat cliché matige sessie op het dak (als scene mooi) en de inzet van Jeroen Pauw en Mouthaan (als RTL correspondent) en de communicatiestoornis tussen Hannah en Ben (zij wil niet terug naar NL en hij was juist bereid om in NL met haar door te gaan). Waar de film zich niet goed uit redt, is (niet de paradox maar) de regelerechte tegenstelling dat iemand die er graag bij wil horen, zich zo tegen het bankenestablishment keert. Tenzij je (investigative) journalist bent of je bent er uit gekieperd, doe je dat niet. Da's dus onzin. Daar wilden regisseur en scenarist iets teveel, vast en zeker om het ook wat Joris Luyendijk achtige relevantie mee te geven. Alle waar naar zijn geld. 3,25 ster, afgerond naar boven. Voor een NL productie met alle inherente beperkingen niet slecht. Leuke is dat er een Amerkaanse productie inzit, maar dan met meer spice en psychologie, minder fluff.

Een telefilm, dus esthetisch wordt het nergens. Maar met name het hoofdpersonage maakt het bijzonder lastig om de film uit te kijken (wat ik uiteindelijk wel gedaan heb). Vol met naïeve idealen die op prekerige toon uitgedragen worden. Maar voor zover ze serieus te nemen zijn (want de bankierswereld lijkt me inderdaad niet echt een prettige wereld), wordt dat teniet gedaan door de geëtaleerde biologische driften van het hoofdpersonage, met als gevolg dat het hoofdpersonage met open ogen vol het ravijn inrijdt. Daar kan ik altijd slecht tegen bij films of ze nu wel of niet op de werkelijkheid gebaseerd zijn. Misschien dat het anderen aanspreekt, maar mij totaal niet. Ik kan hier echt niets mee. 0,5*.

Sympathieke poging om mediahype Heleen Mees te gebruiken als kritiek op invloed van het old boys network in de bankenwereld. Monic Hendrickx is sterk als seksueel losbandige power woman die slappe mannetjes ontmaskert met wulpse gedragingen. Zij heeft duidelijk plezier in haar rol, dat uitstraalt op hoe haar stoute verleidster ongegeneerd met haar eigen seksualiteit speelt. Het feminiene uitgangspunt heeft zeker potentie, maar uiteindelijk zwicht het voor gebruikelijke braafheid van politiek correct evangeliseren. Mannelijke bankiers zijn slappelingen. New York is eigenlijk een wereldstad met provinciementaliteit. De kleine man wordt gepiepeld door het systeem. Om de een of andere reden voelen veel telefilms alsof ze te geforceerd een breder maatschappelijk belang opzoeken. Alsof de toegang tot overheidssubsidie alleen kan geschieden met een afturflijstje van maatschappelijk relevante issues.

Kan net door de beugel, voldoende, maar niet zonder mankementen. Hendrikcx en Bervoets passen goed in hun rollen, maar hun karakters en motieven blijven lang vaag, waardoor de film venijn mist. Ook het einde is erg abrupt, je hebt niet bepaald het gevoel dat dit verhaal al is afgelopen(was het geld op?). Als dit een eerbetoon moet zijn voor Mees lijkt het me niet helemaal geslaagd, die pretenties worden niet ingelost.

Opzich wel aardig, maar ook een beetje makke film die op veilig speelt. Dan had men veel cynischer mogen zijn, bijvoorbeeld door die powervrouw uiteindelijk gewoon overal akkoord mee te laten gaan wetende dat ze tegen te grotere machten optrad. Dan had je een sterke film kunnen krijgen (en meer richting de realiteit rond Mees). Maar goed, verder wel aardig gespeeld (al krijg ik echt de kriebels van zo'n type mens als Hope), de romance is prima en de beelden uit New York fijn. Alleen die stukjes met Pauw en die correspondent konden echt niet, die oogden wel zo ongelooflijk nep. 2,5*.

Een redelijke drama TV Movie...

Goed verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Wel een bekende actrice Monic Hendrickx en ook een bekende

acteur Marcel Musters (allebei Penoza serie)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen top TV Movie...

Aangespoord door haar vader [Joost Prinsen] besluit de idealistische bankadviseur Hanna Binnekamp [Monic Hendrickx] haar carrière voort te zetten in New York. Daar weet ze een wit voetje te halen bij de invloedrijke Vlaamse topbankier Ben Elzen [Gene Bervoets]. Het blijft echter niet bij een wit voetje en al snel ontspoort. Wat begint als een aardige satire op het reilen en zeilen in de top van de bankwereld, verandert halverwege in een bizarre mix van romantiek, stalkersthriller en juridisch drama. Een zonderlinge mislukking, onderdeel van het Telefilm-programma.