Ramses (2002)

Ramses and friends, zo zou je de documentaire kunnen samenvatten.

De vrienden spreken nog steeds vol bewondering over Ramses. Het zou leuk zijn geweest als er ook mensen waren geinterviewd die een andere relatie met hem hebben gehad, om ook wat kritischer of op z'n minst andere geluiden te laten doorklinken.

Ook viel het aantal anekdotes van de vrienden wat tegen. Over zo'n flamboyant persoon moet toch wel wat meer te vertellen zijn?!

Het interview van anderhalf jaar voor de opname in het Rosa Spier huis is moeilijk om te zien. Een lallende Ramses Shaffy is niet echt fijn om te zien. De interviews in het Rosa Spierhuis tonen een wat stabielere en gelukkiger ogende Ramses.

De passage over zijn verblijf in Rome biedt welkome afwisseling, maar jammer dat hier maar zo kort over uitgewijd wordt. Het zelfde geldt voor zijn Bagwan periode.

Leuk om eens gezien te hebben, maar hier had inderdaad meer ingezeten. Over zijn acteercarriere wordt vrijwel niets gezegd. Het begin van Shaffy's carriere wordt ook niet behandeld. Bijvoorbeeld hoe hij is begonnen met zingen en optreden.

Aangename kennismaking met Rames Shaffy. Waar ik eigenlijk eerder amper van gehoord heb. Deze documontaire word echt op een sfeervolle wijze gemaakt en verteld ook secuur het verhaal en leven en flashbacks van Shaffy. Ook met een mooie achtergrond van Amsterdam van toen en nu, de concerten en de interesante interviews. En ook wel ontroering: vond onderdandere dat stukje dat de oude Ramses een liedje speelt op de piano en tijdens het spelen de tranen in zijn ogen kreeg. Echt erg mooi. De liedjes verder van toen en nu waren vrolijke liedjes en ook minder vrolijke liedjes.

Maar deze docu is erg netjes en meeslepend. Die goude kalf was toch wel verdiend Tripler.

4,0*

Vond dit toch ernstig goed hoor. Erg sterk beladen documentaire die op zeer effectieve wijze verteld over Shaffy's wilde leven en hoe hem dat uiteindelijk nekt. Zeer veel ijzersterke scenes en speelt sterk met interesse. Vind Ramses een van de beste documentaires over muzikanten.

Vooal een sterk opgebouwde documentaire die uitmondt in de een tegelijk pijnlijk als ontroerend optreden van Ramses Shaffy in zijn eigen kamer. Dooor de terechte waardering die overal was (vooral na deze documentaire) wist ik het meeste wel, maar het blijft ook een mooie en gevoelige film over vergankelijkheid. Ramses leven is niet samen te vatten in 70 minuten en daar slaagt de film dan ook niet echt in.

3.5*