Ramses (2002)

De nieuwe documentaire van Pieter Fleury, Ramses, is openingsfilm van het 22e Nederlands Film Festival (25 september – 4 oktober). De première vindt plaats op woensdagavond 25 september in de Stadsschouwburg van Utrecht.

Gouden Kalf Beste lange Documentaire.

Dit even for the record.

Lang geleden. Ik mocht voor het eerst een tv-stuk schrijven, omdat er een schema was omgegooid en studio 4 stond anders leeg. Ik kreeg acht dagen om een verhaal van Marcellus Emants te bewerken (een schrijver die ik bewonder). Voor nadenken was geen tijd, dus dat lukte. Het stuk ging over drie mensen : een Haags echtpaar (Josee Ruiter en Ton Kuyl) en een 'binnendringer' die de vrouw het hoofd op hol brengt, en als dat nergens toe leidt naar Atjeh gaat om daar te vechten. Ramses Shaffy, stelde ik brutaalweg voor, en tot mijn onuitsprekelijke trots werd hij gevraagd en zei hij ja.

Eén keer heb ik de repetities meegemaakt, in een miezerig achterzaaltje van een koffiehuis aan de Marnixkade.

Ramses had er zin in. Hij was op dreef. Hij speelde een grote monoloog, waarin hij vertelde hoe hij `s nachts onrustig door Den Haag zwierf, en twijfelde aan zijn toekomst. En het was geweldig. Hij gooide mijn arme tekst behoorlijk door elkaar, maar ik zat met ingehouden adem te kijken en te luisteren. Nog nooit had ik zoiets meegemaakt ! Het was alles wat het moest zijn, en nog meer. Zelfs de regisseur en zijn assistente waren onder de indruk. Ramses liep na de scène naar me toe en zoende me op beide wangen. Daar was ik voor gewaarschuwd, maar ik was toch erg ontroerd.

De volgende repetitie kwam Ramses niet opdagen. De dag daarna kwam hij wel - maar met een blauw oog, en dronken. De dag daarna liet hij weten dat hij ziek was of zoiets. En een paar dagen later durfde de regisseur het niet meer aan en ontsloeg hem.

De rol werd overgenomen door Maxim Hamel die dat goed deed. Het stuk werd drie keer uitgezonden in Nederland, en won een prijs in het buitenland.

Later kwam ik Shaffy nog wel eens tegen. Soms herkende hij me en begon me weer te omhelzen. Ik reageerde altijd zoals de eerste keer : een beetje bedremmeld. Misschien was die begroeting wel standaard, dacht ik dan. Maar ik hield wel m'n adem in. Want omhelsd worden door een groot man, dat maak je niet dagelijks mee.

Prachtig verteld hugohei.

Even [OffTopic]. Op welk verhaal van Marcellus Emants (wat ik gelezen heb vond ik goed) is het Huwelijk gebaseerd ? [OnTopic]

Het (lange) verhaal heette Zwijgen. Het is misschien even zoeken, want in verschillende combinaties uitgegeven. En ook afzonderlijk in een soort schooluitgave. Cahiers voor Letterkunde, of zoiets.

Bedankt hugohei. (Een Nagelaten Bekentenis en Inwijding vond ik erg mooi) Ik zal eens op zoek gaan in de antieke boekhandels want ook op internet is er heel weinig van Marcellus Emants te vinden.

Net deze documentaire gezien. Ik wist bijna niets over Ramses voor aanvang van deze docu.....na het zien weet ik nog steeds niets. Weinig archiefbeelden, weinig informatie en veel warrig en komisch gewauwel. Dan blijft er nog weinig over denk ik....2 sterren.

Deze docu is voornamelijk interessant vanwege Ramses Shaffy zelf; ik bleef zitten met het gevoel dat er meer had ingezeten. Sai Geloaft In Mai ging over een oneindig veel minder interessante artiest, maar was als documentaire boeiender.

We leren dus niet zo heel veel over wat er in die markante kop om gaat. Maar wat des te harder aankomt is het slot van de film: een huilende en schreeuwende Shaffy aan de piano, zingend over de stilte van Amsterdam.

Een kwartje voor je gedachten, zeggen ze dan.

***½

De interviews zijn best interessant, maar echt veel heeft deze documentaire niet te bieden...

Ramses and friends, zo zou je de documentaire kunnen samenvatten.

De vrienden spreken nog steeds vol bewondering over Ramses. Het zou leuk zijn geweest als er ook mensen waren geinterviewd die een andere relatie met hem hebben gehad, om ook wat kritischer of op z'n minst andere geluiden te laten doorklinken.

Ook viel het aantal anekdotes van de vrienden wat tegen. Over zo'n flamboyant persoon moet toch wel wat meer te vertellen zijn?!

Het interview van anderhalf jaar voor de opname in het Rosa Spier huis is moeilijk om te zien. Een lallende Ramses Shaffy is niet echt fijn om te zien. De interviews in het Rosa Spierhuis tonen een wat stabielere en gelukkiger ogende Ramses.

De passage over zijn verblijf in Rome biedt welkome afwisseling, maar jammer dat hier maar zo kort over uitgewijd wordt. Het zelfde geldt voor zijn Bagwan periode.

Leuk om eens gezien te hebben, maar hier had inderdaad meer ingezeten. Over zijn acteercarriere wordt vrijwel niets gezegd. Het begin van Shaffy's carriere wordt ook niet behandeld. Bijvoorbeeld hoe hij is begonnen met zingen en optreden.

"Ramses" blijft helaas aan de oppervlakte en gaat nergens het diepe in. Fleury laat alle kansen liggen, vraagt niet door en lijkt bang om eens 'keihard' te interviewen... Zachte heelmeesters...

Een gemiste kans, vreemd genoeg bekroond met een Kalf.

Een halve ster extra voor Joop Admiraal zijn bijdrage.

Aangename kennismaking met Rames Shaffy. Waar ik eigenlijk eerder amper van gehoord heb. Deze documontaire word echt op een sfeervolle wijze gemaakt en verteld ook secuur het verhaal en leven en flashbacks van Shaffy. Ook met een mooie achtergrond van Amsterdam van toen en nu, de concerten en de interesante interviews. En ook wel ontroering: vond onderdandere dat stukje dat de oude Ramses een liedje speelt op de piano en tijdens het spelen de tranen in zijn ogen kreeg. Echt erg mooi. De liedjes verder van toen en nu waren vrolijke liedjes en ook minder vrolijke liedjes.

Maar deze docu is erg netjes en meeslepend. Die goude kalf was toch wel verdiend Tripler.

4,0*

Vond dit toch ernstig goed hoor. Erg sterk beladen documentaire die op zeer effectieve wijze verteld over Shaffy's wilde leven en hoe hem dat uiteindelijk nekt. Zeer veel ijzersterke scenes en speelt sterk met interesse. Vind Ramses een van de beste documentaires over muzikanten.

Ik heb helaas de laatste 40 minuten van deze documentaire kunnen bekijken. De eerste 30 dus moeten missen,... maar wat een man, die Shaffy!

Had al respect voor hem, en zal dat ook altijd houden!

* * * * voor deze Docu!

Wat voor'n nieuws is er dan op eens uitgelekt?

Voor de mensen die de dvd nooit gekocht hebben bevatte deze documentaire uiteraard nieuwe aspecten. Is toch niet zo verwonderlijk?

Of deze documentaire juist nu moest worden uitgezonden? Neen.

Men had een dag de tijd om zelf een ode aan Ramses te maken met bestaand beeldmateriaal.

Eindelijk gezien! Boeiend en bij tijd en wijlen ook ontroerend portret. Contrast, hoe aanwezig hij ook was in het verpleeghuis, met de zwierige zestiger en zeventiger jaren. Het is inderdaad jammer dat er niet zoveel over de acteerperiode van Ramses aan de orde komt, maar wellicht is dat ook omdat dat voor de tijd was dat de regisseur hem kende. Ook mooi om de vier jaar geleden gestorven Joop Admiraal zo uitgebreid aan het woord te zien. Hij was een klasse acteur.

Vooal een sterk opgebouwde documentaire die uitmondt in de een tegelijk pijnlijk als ontroerend optreden van Ramses Shaffy in zijn eigen kamer. Dooor de terechte waardering die overal was (vooral na deze documentaire) wist ik het meeste wel, maar het blijft ook een mooie en gevoelige film over vergankelijkheid. Ramses leven is niet samen te vatten in 70 minuten en daar slaagt de film dan ook niet echt in.

3.5*

Ik ben niet zo'n fan van Shaffy, maar toch maar gekeken en zag niet zoveel nieuws. Alleen de aanwezigheid in het verpleeghuis vond ik het meest bijzonder.