The Touch (2002)

I'd offer you a drink, but that would be completely out of character

Ik heb de carrière van Michelle Yeoh altijd merkwaardig gevonden. Ooit in het wereldje terecht gekomen door een missverkiezing te winnen (ze kwam daarna terecht in een reclamefilmpje met Jackie Chan waarna de bal helemaal aan het rollen ging) en uiteindelijk uitgegroeid tot één van de meest kick-ass vrouwen in de cinema. Ook één van de weinige Aziatische mensen in het wereldje die de sprong naar Amerika heeft overleefd, met onder andere een rol in Tomorrow Never Dies, en zelfs haar eigen films is beginnen produceren.

In The Martial Touch, zoals die in de Benelux lijkt te zijn uitgebracht, doet ze zelfs nog wat meer doordat het de eerste keer is dat ze mee aan de film schreef. Het resultaat stelt jammer genoeg echter wat teleur. Een hoop misplaatste komedie (dat neefje van de grote slechterik is wel erg schrijnend) en verder een verhaal dat bulkt van de clichés. Dat hoeft niet altijd iets slechts te zijn, maar The Martial Touch voelt gewoon aan als een slap aftreksel van al die andere Relic Hunter/Indiana Jones-achtige films. Een soort film dat Yeoh trouwens in het verleden al wel tot een goed einde heeft weten te brengen met bijvoorbeeld Magnificent Warriors. Verder dus een verhaaltje over één of andere relikwie die opeens door verscheidene partijen wordt begeerd en waarbij een hele hoop booby-traps aan te pas komen. Kan nog de nodige fun opleveren, maar de brakke CGI doet het einde compleet de das om. Jammer eigenlijk, want de vechtscènes zien er op zich nog wel amusant uit.

Al is dat voor een groot stuk, misschien zelfs helemaal, toch de verdienste van Yeoh. Die heeft altijd al haar eigen stunts gedaan en hier laat ze toch ook wel weer een paar leuke dingen zien. Blijft verder ook gewoon een degelijke actrice die veruit het beste is aan deze film. Ben Chaplin is haar tegenhanger en moet voor een groot deel van de jokes zorgen. Iets wat hem niet altijd even goed afgaat, maar het is nog altijd beter dan Dane Cook die de rol van het idiote neefje Bob op zich neemt. Richard Roxburgh is het grote kwaad in de film en doet nog een redelijke poging. Alles is weliswaar zo cliché als iets, maar dat past op de een of andere manier wel wat in de film.

Trouwens, wat is er mis met die DVD-uitgave van RCV? De openingscredits zijn om de één of andere reden in het Frans terwijl de rest van de film in het Engels is. Erg vreemd voor een film die geen Frans geld heeft, maar kom. Leuk voor de Michelle Yeoh completisten, al zijn er talloze betere films in het genre.

Nipte 2.5*