Birth of the Blues (1941)

Onderdeel van een 8-film box.

Van de regisseur van twee Road To films, vandaar deze maar eerst gekeken. Crosby in een wat atypische film. In plaats van volop te croonen kiest hij hier voor de opkomst van de jazz. Samen met z'n blanke bandje brengt hij de muziek van de "gekleurde" medemens aan de man. Vast compleet historisch inaccuraat (eerlijk waar, geen flauw idee), maar hij komt er wel mee weg.

Vlot verteld, simpel verhaaltje, veel feel-good. Op het einde wat drama maar nooit al te serieus. En al is het dat eigenlijk op een bepaald moment wel, de sfeer van de film walst daar vlotjes overheen.

Muziek is verder m'n ding niet, maar het swingt wel redelijk. Wel grappig om te zien hoe mensen ook toen al neerkeken op "nieuwe genres", terwijl die muziek nu als aardig oubollig kan bestempeld worden. Sommige dingen veranderen blijkbaar niet.

Gaan er vlot door dit soort filmpjes. Erg veel doen ze me niet, maar ze kijken vlot weg en storen nergens. Leuke bijrolletjes trouwens voor dat kleine meisje en Rochester.

1.5*

Eén van de eerste Hollywoodfilms over het ontstaan van de (New Orleans/Dixieland) jazz, al nemen ze het woord niet in de mond en hebben ze het louter over de blues. Aangezien de jazz diepe wortels heeft in de blues is dat nu ook weer niet zo fout, hangt er maar vanaf hoe graag je alles in hokjes indeelt. In elk geval maken beide genres met graagte gebruik van blue notes.

Het verhaal over een witte jazzband die uit New Orleans losbreekt en successen boekt, is losjes gebaseerd op het ware verhaal van de Original Dixieland Jazz Band in de jaren 1910. Het is dus niet allemaal uit de duim gezogen en er is een zekere authenticiteit aanwezig. In het echte leven zou de ODJB binnen enkele jaren overvleugeld worden door de originals (zwarte muzikanten als King Oliver, Louis Armstrong, Duke Ellington e.a.). Maar over dat laatste gaat het hier niet in deze film. Centraal staan de white boys Bing Crosby en Brian Donlevy (als medemuzikant) met hun orkestje. Verder zijn ook nog enkele chaps (echte) muzikanten van Bing van de partij met Harry Barris en Jack Teagarden.

De afbeelding van de zwarten in deze films is wat je mag verwachten van een product van deze tijd waarin zwarten officieel tweederangsburgers waren. Ze worden altijd wel een beetje ‘ongevaarlijk’ en kinderachtig voorgesteld. Het begint al met de eerste scène waarin de zwarte muzikanten naar huis worden gespeeld door een blank jongetje. Dan weet je al meteen hoe laat het is. Maar anderzijds krijgt de zwarte gemeenschap toch wel verschillende keren (toch minsten 2 keer) expliciete erkenning voor hun cruciale aandrijvende rol bij het ontstaan van de jazz.

Het is genieten als je houdt van Dixieland, de acteerprestaties zijn best goed en de humor mag er bij momenten zeker ook zijn. De aanwezigheid van Mary Martin zorgt voor een driehoeksverhouding met Brian en Bing als romantische subplot, geeft extra drive.

De hele historiek en sociale issues terzijde geschoven gaat het toch wel om goed gemaakt entertainment.