Gyakufunsha Kazoku (1984)

Begint nogal traag, maar tegen het einde gaat deze bizarre familie-komedie in de overdrive en slaat hij totaal op hol.

*** 1/2

Een banale film is het zeker. De film pretendeert dan ook helemaal niks meer te zijn dan een cartoonesque comedy.

Je kan er inderdaad wat sociale kritiek in zien, maar dit serieus nemen als achterliggende gedachte lijkt mij veel te ver te gaan.

Ben het wel met Dopke eens dat de film wat matig begint. Wat door moet gaan als Crazy Family is niet meteen erg crazy en doet vooral denken aan de "komische" Japanse personage uit meer hedendaagse comedies ala Ping Pong. Gelukkig keert het redelijk snel tot de climax halverwege, waarna de familie compleet overstag gaat.

Vanaf dan wordt het een soort van 2LDK in een groter huis en met meer speler. Epische gevechten met vorken, electrische graafwerktuigen en een cactus bepalen het verdere menu van de film.

The Crazy Family is een hoop nonsens bij elkaar die ik niet echt eerder gezien had bij Ishii maar toch als een typische Ishii film aanvoelt. Zijn hand is nog steeds herkenbaar, zelfs in dit type comedy. Visueel heeft de film niet zoveel te bieden als z'n ander werk, hoewel er ook hier af en toe leuk geëxperimenteerd wordt (zeker de scenes na het ingestorte huis). Muziek is grappig niet-passend en de acteerprestaties zwaar over-the-top. Vooral de heren weten er een leuk boeltje van te maken, al dienen er zeker geen prijzen uitgedeeld te worden.

The Crazy Family is crazy op een typisch Japanse mangaesque manier. Onzin die weinig grenzen kent en blijft escaleren. Ik vind het altijd wel leuk, maar dit zal zeker niet ieder's film zijn.

Uiteindelijk wel de minste Ishii die ik gezien heb, maar nog steeds opperbest vermaak zonder al te veel scrupules en barrières. Maar verwacht er zeker ook niks meer van.

Leukste was eigenlijk dan nog dat laatste liedje met die hypnotiserend weerkerende blafsample. Dan hoor je dan toch enkel terug in een Ishii film

3.5*

Erg vermakelijk. Visueel niet geweldig, op de lichtgevende piramide van de zoon, enkele scenes in het blauw en de opnames van het huis vlak voor het einde na. Ik had van te voren een soort Addams family verwacht, maar het bleek op een andere wijze een gekke familie te zijn. Het is inderdaad hoe langer hoe gekker, en dat zorgt voor de grootste aantrekkingskracht. Misschien niet de interessantste uit de vroege periode van Ishii, maar wel de leukste.

Begint langzaam en het lijkt nogal op een doorsnee Komedie maar daar komt (al opbouwend) naar het midden toe drastisch verandering in en zijn we vertrokken voor een leuke rit gevuld met Japanse gekte, extreem geschreew (heerlijk!) en supper overdreven geakteerd. Cartooneske waanzin nonstop! Zeer leuke Ishii

Werd ook enkelle malen herinnerd aan het fantastische "Halber Mensch" de visueele dokumentare van Einstuerzende Neubauten die 2 jaar later (1986) verscheen (en die hier nog steed ontbreekt). vooral de laatste attack met die drill en toen het huis instorte