Tüzoltó Utca 25. (1973)

"Szabó's most ambitious film", staat er op de poster. Ik heb niet veel van hem gezien, maar ik geloof het direct. De film is zo goed als plotloos en bestaat eigenlijk volledig uit opgerakelde herinneringen van de anonieme bewoners van een de volgende dag te slopen appartementencomplex, die elkaar in schijnbaar willekeurige volgorde in hoog tempo opvolgen. Focus en plot zijn afwezig, het is een achtbaan langs veelal nietszeggende scènes uit het leven van de bewoners. Zelden zag ik zo'n dynamische film (qua scèneafwisseling) die toch zo saai was als deze. Ik ben best wat gewend qua arty-fartiness, maar deze rommelige beschouwing over collectief geheugen (zoiets stel ik me voor dat Szabó wilde bereiken) ging me toch echt al snel tegenstaan. Misschien gaat deze film mij gewoon boven de pet, misschien is het gewoon een arthouse-drol, dat laat ik dan maar even in het midden. Geef mij Mephisto maar, daar kon ik echt véél meer mee. Ik zal dus als volgende stap Oberst Redl en Hanussen maar proberen (deel 2 en 3 uit de trilogie die begon met Mephisto), d.w.z. als ik ze kan vinden.

Het poëtische en in mijn ogen vreemde, surrealistische (de werkelijkheid in de vorm van een droom?)verhaal over een familie die een laatste nacht in hun huis doorbracht kende geen enkele structuur, zelfs geen vertellijnen. De film werd voornamelijk gebracht in de vorm van willekeurige persoonlijke flashbacks, met als centrale thematiek (maar dat weet ik niet zeker: weg met al het oude en welkom aan het nieuwe. Het zei mij weinig tot niets.