Rhythm on the Range (1936)

Voor mij had de film een gemiddelde van 1,75. Ook op IMDb weet het er niet echt uit te springen met een 6,2. Het verbaast me wel, want ik vond dit echt een zeer genietbare film.
Volgens mij probeert de film stiekem te teren op het succes van 'It Happened One Night'. Het verhaal is namelijk praktisch hetzelfde: Twee mensen die elkaar nauwelijks kunnen uitstaan worden met elkaar opgezadeld (maar worden natuurlijk verliefd op elkaar). Bing Crosby is een van de minst veelzijdige acteurs die ik ken. Hij is in elke film hetzelfde. Waarom hij bekend is, het zal me benieuwen. Hij mag dan wel een goede zanger zijn, acteren is niet voor hem weggelegd. Frances Farmer is aan de andere kant geweldig! Niet alleen is ze een prachtige verschijning, ze heeft ook een bepaalde charme waardoor de kijker onmiddellijk met haar meeleeft. Het is zeker een sterke eerste film met haar die ik heb gezien.
De bijrollen vielen nogal tegen. Het waren een beetje neppe en over de top acteurs, met specifiek genoemd Martha Raye. Een ongelofelijk irritante actrice die een onuitstaanbare stem opzet om een poging tot grappig te zijn.
Maarja, ik heb er toch flink van genoten. Het is een vrij simpele film die eenvoudig te volgen is. Mij hoor je niet klagen als ik anderhalf uur naar Frances Farmer moet kijken.

Frances Farmer schreef in haar autobiografie heel positief over deze film.

Ook was ze erg positief over haar tegenspeler Bing Crosby die ze een erg vriendelijke man vond.

Een hele aardige film met Bing Crosby en een hele mooie Frances Farmer.

Frances Farmer had alles in zich om een van de grote sterren van Hollywood te worden, helaas liep het allemaal anders en ging ze ten onder aan drank en mentale problemen.

Grappig verhaal over een schatrijke erfgename die allerlei avonturen beleeft met een cowboy.

(Verhaal lijkt veel op "It happened One Night")

Een aantal leuke liedjes, erg goed gezongen door Bing Crosby.

Martha Raye is wel erg aanwezig in de film en is vaak irritant, maar de scene dat ze dronken is met de vader van de erfgename vond ik wel erg grappig.

Volgens sommige filmhistorici heeft deze film veel betekend voor het populariseren van de zingende cowboy bij het grote publiek, met dank aan de bijdrage van Bing Crosby in wat zijn enige western is. Al valt er ook te debatteren of het eigenlijk wel een western is. Er zijn wel wat koeien en stieren te bewonderen, naast enkele acteurs in westernoutfit, maar evenzeer speelt het zich af in de tegenwoordige tijd (van de jaren ‘30) en is de moderniteit nooit ver weg.

Het verhaal is wat het moet zijn: een kapstok waaraan Bing enkele liedjes kan hangen, en zijn lijzige filmpersona kan uitspelen. Bing was formidabel in het brengen van ballads maar kon evenzeer swingen als een beest. Die swingende kant komt echter minder aan bod in de vroege films die ik van hem tot nog toe gezien heb. Daarentegen laat Martha Ray hier horen dat zij evenzeer een aardig stukje kan scatten. Dat compenseert dan weer voor de irritatiefactor die ze in andere scenes heeft. En verder vond ik het geen straf om Frances Farmer bezig te zien.

Al met al een best vermakelijke komedie maar steekt niet boven het pak uit.