Sha Jue (1977)

Een van de vreemdste (en minst politiek correcte) kung fufilms die ik ken. Soms is het zien om te geloven. Zoals altijd erg cheesy, maar best leuk om te zien.

PS. Dit is de enige Shaw-film die ik ken met naaktheid.

Politieke incorrectheid is niet vreemd in HK-cinema en dit is ook niet de enige SB film met naakt, maar het is inderdaad wel een wuxia met een opvallend hoog exploitation gehalte. Dat wordt al duidelijk door de stoere/stijlvolle credit-sequence. En daar is helemaal niets mis mee! Zeker niet als er onder dat bloedrode sausje toch echt een hele goede zwaardvechtfilm schuil gaat.

Dit keer géén strijd tussen verschillende kungfu sekten met veel magische vuurballen, maar het ouderwetse plot van de strijd om de nummer 1 positie van beste zwaardvechter ter wereld. En daarmee ook meer focus op de verschillende choreografieën, die in de meer door special-effects gedreven wuxia vaak onderbelicht blijven. En daar zaten zeker een paar killer moves bij. De hoofdpersoon is niet bepaald sympathiek en de rol van mijn favoriet Norman Chu is hier juist een beetje die van een sukkel, maar toch zijn de fysieke performances van de bovenste plank wat mij betreft! Uiteraard heeft de film verder niet echt iets (nieuws) te melden dat serieus genomen kan worden, conform het genre, dus hoger dan een 3,5 komt de score bij mij dan weer niet (de echte inhoudelijke uitschieters zijn toch meer de wuxia die in recentere jaren zijn gemaakt door regisseurs die het genre wat serieuzer nemen dan de Shaw brothers deden), maar vond dit toch een zeer bijzonder en sterk exemplaar binnen het genre!

Een Shaw Brothers volgens de formule

Met Soul of the Sword ben ik aan mijn 18e Shaw Brothers film gekomen. Ik vind dat op zich al veel, maar dat is natuurlijk het tipje van de ijsberg in hun oeuvre, volgens deze lijst zijn er 615 films, maar er begint toch al wel een lijn in te zitten. Dat neemt echter niet weg dat de broertjes eens lekker onverwachts uit de hoek kunnen komen en Shan Hua's vorige film (Super Inframan) was erg fijn. Ik verwachtte iets in dezelfde lijn en zat helemaal klaar voor een knotsgek filmpje.

Ik wist op voorhand niet waarover dit ging (ik ben sowieso al niet zo'n fan van korte inhouden te lezen vooraleer je de film begint, maar mijn Blu-Rays van de Shaw Brothers zijn dan ook nog eens Duitse edities, wat ik niet versta) maar ik vermoed dat ik wat met de verkeerde ingesteldheid hieraan begonnen ben. Soul of the Sword is een ietwat trage film waar alles draait om een egoïstisch naamloos hoofdpersonage die vastbesloten is om de 'King of Swords' titel te veroveren. Om tegen de huidige kampioen uit te komen, moet hij echter wel een aantal andere vechters verslaan. Klinkt zowat Game of Death-achtig en op papier is dat een goed idee. Hua levert ook een aantal toffe vechters af (waaronder een Lady of 3 Moves en één of andere dude met een slap zwaard) maar het klikt niet. Nameless is een te saai hoofdpersonage en hoewel de film nog geen 90 minuten duurt, had ik het eigenlijk op den duur wel wat gehad met zijn hallucinaties. Hier en daar nog wat naakt en vooral veel bloed natuurlijk.

Ti Lung is de naamloze "held" in het verhaal en doet het op zich nog wel redelijk goed. Beetje arrogant, maar wel de skills om die arrogantie te verantwoorden. Het probleem zit hem echter in de chemie met Lin Chen-Chi die als He Lian, het vriendinnetje van Nameless, voor de emotionele insteek moet zorgen. Het knettert niet zoals het zou moeten. De film bevat ook nog de zoektocht naar wie de nu de mysterieuze King of Swords is, maar die twist voel je al van ver aankomen. Jammer trouwens dat die kwaliteit van de Duitse Blu-Ray niet altijd even denderend is. Qua beeld en audio niets op aan te merken, maar die ondertiteling.. Sommige stukken worden gewoon niet vertaald, hier en daar wat spel- of grammaticale fouten, ... Hier viel het gelukkig al bij al nog mee, bij All Men Are Brothers had ik er meer last van.

Op zich geen slechte film, verre van. Ik ben echter meer te vinden voor die grootschalige epossen van Cheh Chang zoals The Water Margin of uitstapjes naar andere genres zoals Human Lanterns. Het einde maakt hier trouwens best nog wel veel goed, maar de aanloop sleept toch iets te hard naar mijn zin en dat is nooit een goed teken in een film om en bij de 90 minuten.

3*