Shinjuku Dorobô Nikki (1968)

Deze poster opzich is al een meesterwerk. Zou ik graag in mn kamer hebben hangen.

Weer een heel bijzondere Oshima film. Hij is vaker, zeker ook door mij, met Godard vergeleken, maar in deze film zit hij pas echt 100% in Godard-mode!! Er is veel tekst in beeld, ‘regular’ Oshima acteurs (waaronder de altijd geweldige Kei Sato) zitten gewoon als zichzelf in de film, er wordt veelvuldig gequote uit boeken (de titel verwijst naar Genet, ik zag ook Artaud voorbij komen, uiteraard ook revolutionaire teksten waaronder werk van Stalin en Ikki Kita (de persoon waar Yoshida de film Coup d’Etat over maakte) en Japanse poezie) en de hele film is ook wel een nouvelle vague geïnspireerde ode aan de wijk Shinjuku die in die tijd niet alleen het culturele centrum was waar het ATG zijn hoofd-bioscoop had en figuren als Shūji Terayama (theater), Toru Takemitsu (muziek) en Tatsumi Hijikata (butoh), naast Oshima zelf uiteraard, de avant-garde vormde, maar ook het centrum van de geweldadige studenten protesten. Oshima was net in Cannes geweest met Death by Hanging en was duidelijk meer dan ooit op één lijn met zowel de Franse film collega’s als de revolutionaire protesten aldaar.

In een comment bij Kaette Kita Yopparai (1968) vergelijkt Mochizuki Rokuro Oshima met Dusan Makavejev en die vergelijking is ook bij deze film zeker op zijn plaats als de “Shinjuku dief” en zijn vriendinnetje bij een eigenzinnige sex-therapeut langsgaan in één van de nogal los samenhangende segmenten van de film (een stijl die zowel Godard als Makavejev ook vaker gebruikte bij-de-weg)

Een andere belangrijke component/invloed is Masao Adachi denk ik (de filmmaker waar dit jaar maar liefst twee experimentele documentaires over verschenen!; bij mij aanvankelijk vooral bekend van zijn samenwerkingen met Wakamatsu en doordat hij zich aansloot bij het Rode Leger en Palestijnse terroristen). Adachi werkte minstens zo vaak samen met Oshima heb ik inmiddels wel door (vandaar ook natuurlijk dat zowel Wakamatsu als Oshima zich op de “Landscape Theory” van Adachi hebben gestort!), en hij was een van de co-auteurs van deze film. Wellicht dat de afwisseling tussen zwart-wit en kleur, die heel sterk in deze film gebruikt wordt en een stijl is die je eerder bij een Wakamatsu-productions film zou verwachtten, zijn inbreng is...

Hopelijk is dit weer voldoende referentiekader voor de argeloze kijker om zich op deze film te kunnen stortten. Met alle afwisseling en de frisse, jonge, grappige, losse pols stijl (die zeker niet altijd aanwezig is in Oshima’s films!) lijkt me dit de perfecte "instap-film" voor mensen die zich na de Franse new wave ook wel eens willen wagen aan de Japanse! En zeker ook verplichte kost voor alle Godard fans dus!

Edit: nog even een toevoeging, want zelf ook weer wat geleerd:

Tadanori Yokoo - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

De boeken-stelende hoofdpersoon wordt gespeeld door alweer een toonaangevende artiest uit de Shinjuku-scene, iemand die veel design werk deed voor de theater producties van Terayama, en, blijkbaar, ook in die tijd al een Internationale status had die vergelijkingen met Warhol opriep!

Komt in november uit op blu ray in een box met 7 films van Oshima door Radiance.