L'Enfant Endormi (2004)

Hele mooie beelden van prachtige berglandschappen, mooie muziek en mooie vrouwen, daar is het meeste wel mee gezegd.

De film is erg traag, en er zit niet veel verhaal in. Na een zware werkdag had ik er moeite mee om wakker te blijven. Toch boeide de film me genoeg om niet helemaal in slaap te vallen. Ik snapte die mannen niet die zo nodig naar Europa moesten om te werken, ik zou daar de hele dag wel in het zonnetje willen liggen.

3*

Het is nu juist wel een film die een stevig verhaal verteld. Het is niet een gewone alledaagse dag uit het leven van wat mensen, wat ook nogal eens gedaan wordt. Niet meteen oninteressant indien zo gedaan, maar L'Enfant Endormi heeft meer te beiden. De vrouwen en hun geloof in het kunnen uitstellen van de geboorte van een kind door de foetus te pauzeren, is op zichzelf al een boeiend gegeven. Het heeft zelfs iets magisch realistisch, wat verwoven wordt met de pijnlijke realiteit van deze geïsoleerde vrouwen. Het kalme tempo draagt bij aan de sfeerschepping van de situatie, alsmede de duduk klanken van de score van Armand Asar. 4 sterren

The Sleeping Child is een film uit Marokko met een vrouwelijke regisseuse aan het roer. De film vertelt het verhaal van de achterblijvende vrouwen want de mannen trekken naar Europa om werk te zoeken. Zeinab het hoofdpersonage uit de film is pas getrouwd en eindelijk zwanger. Omdat de mannen langer wegblijven dan gepland en ook nog eens niets van zich laten horen gaan de vrouwen zelf op onderzoek uit. Het is natuurlijk een prachtig gegeven dat deze vrouwen de geboorte kunnen uitstellen en hun foetus op pauze kunnen zetten. Een machtig gegeven om verder over te discussiëren. Maar helaas wordt het zo traag verteld dat het bij mij overkwam als mensjes kijken. De doodgewone mensen spelen zichzelf, het is een verhaal dat vaker voorkomt dat je denkt. Wij Westerlingen hebben daar eigenlijk geen besef van hoe geïsoleerd de vrouwen achter blijven. Hoewel ik niet in slaap viel deed de film me niets. Dus een film die een interessante invalshoek geeft maar helaas door het lage verteltempo halverwege zichzelf doodverklaard.

De film brengt ons het beeld van enkele noordafrikaanse families waarvan de mannen naar Spanje trekken met de hoop een beter leven te kunnen uitbouwen voor hun familie (De film raakt terloops het probleem aan van de discriminatie die ze in dit andere land ondervinden), terwijl de vrouwen arm en eenzaam achterblijven in hun zeer primitief bestaan gekneld in godsdienstige en sociale zeden en gewoontes, zonder enig recht op wat dan ook.

De trage progressie van de film, de stille beelden en de soms weemoedige, klagende muziek legt perfect de nadruk op het droevige van hun bestaan. In dit verband is de film best geslaagd en krijgt hij de allure van een documentaire.