Mi Querida Señorita (1972)

Trannie klassieker, eerste in feite uit de glorieuze Spaanse trannie cinema traditie. Werd ook prompt genomineerd voor een Oscar, moest die laten aan LCDDLB van een andere Spanjool. Lopez Vazquez won alleen al tig prijzen, waaronder een gouden Hugo.

De regisseur schreef het scenario met collega Borau, die hier een cameotje heeft als arts. Anvankelijk leek dit project kansloos vanwege de censuur, maar door de film te vermommen als een halve klucht kwam ie toch in de zalen en trok 2 miljoen verbaasde kijkers.

LV speelt dus de strontlelijke Adela, ouwe vrijster uit de provincie die nooit is voorgelicht en niet weet wat precies het verschil tussen jongetjes en meisjes is. Als ze ontdekt dat de bonne haar sexuele belangstelling trekt en zij de onwaarschijnlijke sexuele belangstelling trekt van Ferrandis, besluit ze maar eens een dokter te bezoeken die haar vertelt dat zij toch echt een hij is.

Dan gaat het meer de serieuze kant op wanneer LV nu als mannetje naar grootstad Madrid trekt en ontdekt dat er in de maatschappij eigenlijk geen plek is voor een hij die ooit een zij was...

Voor argeloze kijkers komt het allemaal over als een kluchtige romkom, zie ook het slot, maar volgens Spaanse film buffs is dit een toonbeeld van subversieve cinema, waarvan het belang voor de latere gekende Spaanse trannie traditie niet kan worden overschat.

Behalve de genoemden zien we hier nog meer gekende gezichten zoals Lola Gaos, Serrano als de bonne, genre cinema icoon Randall als hoer en een piepjonge Veronica Forqué.

De score werd gelardeerd met bewerkingen van tristesse van Chopin, de fotografie verzorgd door de gekende Quadrado en Escamilla.