Jambon d'Ardenne (1977)

Geweldige Belgische film die op een haast ontroerende wijze de overlevingsdrang van de gekwelde waalse bevolking in een vaag toeristenstadje laat zien. De intollerantie die daarbij wordt vertoond is vaak schrijnend.

Voor elke belg en iedereen die er al is geweest, geeft deze film een sfeer die zich in het touristenstadje "Durbuy" afspeeld.

Een strijd tussen het waalse restaurant en het vlaamse frituuruitbaatster die gespeeld wordt door "Ann Petersen".

Een sfeervolle en grappige film.

Schitterend portret van het alledaagse leven in Durbuy anno 1977.

Prachtige rollen van Girardot en Petersen.

Bij momenten hilarische komedie die zich afspeelt op het marktplein van Durbuy, waar een frituuruitbaatster en de gerante van een hotel die de strijd aangaan om toeristen te lokken.

Ondertussen worden de zoon van de ene, en de dochter van de andere kant verliefd op elkaar.

En een strijd is het effectief. Het begint verbaal, maar eindigt in een ware veldslag, waarna er van de frituur en van het interieur en de keuken van het hotel nog weinig overblijft.

Het soort humor dat me wel ligt, en met een behoorlijk vaart in het verhaal. De twee hoofdactrices zijn prima; Girardot acteerde trouwens in bijna 150 films). Verder zijn het vooral onbekende namen, voor sommige onder hen was het de enige film. Ook de plaatselijk inwoners droegen hun steentje bij.

Grappig: bij de extra's zijn er opnames van een reünie van heel wat betrokkenen 30 jaar na de opnames. Een actrice die daar de film voor het eerst terugziet, is van haar theater over het barbaarse gedrag en geweld in de film - duwen en trekken, omver duwen, slaan, met een pan op het hoofd slaan, en er wordt zelfs geschoten.

Minder grappig, en hopelijk niet meer van deze tijd: dierenwelzijn is van geen betekenis. Er wordt bijvoorbeeld een levende vis in een gloeiend hete pan op het vuur gegooid.

In z'n geheel het soort humor waar ik wel van hou, goed voor een dikke 3,5*.

Een klucht met Shakespeariaanse proporties. In Durbuy, de kleinste stad van België, speelt zich een horeca oorlog af tussen de taverne van Annie Girardot en de frituur van Ann Petersen terwijl hun zoon en dochter zich gedragen als Romeo en Julia. Niets pretentieus maar wel leuk om mee te kijken in het horeca milieu en alle intriges die erbij komen. Het is niet altijd even realistisch - de schietpartij waar niet eens politie aan te pas komt - maar goed het is een komedie.

Het beste aan de film vind ik ten eerste de locatie. Als je een keer Durbuy wil zien in alle onschuld in de jaren ‘70, lang voor het ontdekt werd door projectontwikkelaars, is dit de film. Verder ben ik gecharmeerd door de soundtrack van Pieter Verlinden en voor mij aanleiding om hem te bekijken aangezien ik de vinyl ervan in bezit heb. En dan is er de aanwezigheid van de twee genoemde actrices die een heel leuke cast toppen.