L'Arciere di Fuoco (1970)

Giuliano Gemma is een enthousiaste en zeer actieve Robin Hood.

Ik zou ook niet zo gauw een andere Italiaanse acteur kunnen noemen die, zeker fysiek gezien, een rol als deze beter zou hebben kunnen spelen dan Gemma.

Hij is de Italiaanse Burt Lancaster.

De film ziet er jammer genoeg te on-Engels uit om te kunnen overtuigen.

Dat betekent overigens niet dat hij niet leuk genoeg zou zijn om een keer te bekijken.

Daar staat Gemma wel garant voor.

Deze gisteren avond bekeken op een Duitse blu ray in het Italiaans met Duitse ondertiteling.

Volgens Tarantino (maar weet hij veel?) is dit de beste Robin Hood verfilming ooit. Dat is echter ietwat overdreven, want haalt het bij lange aan niet bij de klassieker uit 1938 met Flynn, maar het is zeker geen slechte film en beter als de laatste verfilmingen van de afgelopen dertig jaar.

Gemma is goed gecast en heeft natuurlijk voor op alle andere acteurs, die de rol hebben vertolkt, dat hij stukken atletischer is en daadwerkelijk zelf aan touwen etc. kan slingeren en zich met gemak weet staande te houden tijdens de vele zwaardgevechten.

Alle klassieke elementen zitten er ook wel in, zoals de ontmoeting met Little John en de boomstam over de rivier, de overval op het geldtransport in het bos, Lady Marian, het boogschutterstoernooi etc. alleen wordt het niet altijd echt geweldig in beeld gebracht en levert het geen legendarische momenten op, zoals in de 1938 productie.

Verder veel bekende koppen, die je ook in Spaghetti westerns tegen komt, waarbij het een beetje teleurstellend was dat Damon een vriend van Robin Hood, Allan a Dale, vertolkt en niet, zoals ik wel verwachte, een gemene snoodaard.

Prachtige score van Gianni Ferrio, met een zeer toepasselijk en telkens terugkerend sfeervol hoofdthema.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Vandaag opnieuw bekeken, in een goede Engelstalige versie, via YouTube.

Gemma is ongetwijfeld de meest atletische Robin Hood acteur ooit.

De film beviel mij nog beter dan de vorige keer.

Waardering iets verhoogd.

3,5 *

Gisteren 3 x Robin Hood films achter elkaar bekeken.

Twee keer dezelfde, deze dus.

Eerst de versie die op YouTube te vinden is, in goede beeldkwaliteit, in 't Engels.

Daarna de special edition uncut Blu-ray, een Duitse Al!ve-Colloseo film AG release, met Italiaanse, Engelse en Duitse taalopties.

Een juweeltje.

Bij iedere nieuwe kijkbeurt bevalt mij deze film weer een stuk beter.

Waardering verhoogd naar 4 *, waarmee hij nu gelijk scoort met de Errol Flynn versie "Adventures of Robin Hood."

Die laatste bekeek ik aansluitend, om eens goed te kunnen vergelijken.

Het is de grotere productie van beide, maar scoort nu op diverse punten toch wat minder.

Een van de dingen die mij nu erg opviel is dat de veel geroemde zwaardgevechten in de Flynn versie eigenlijk helemaal niet zo sterk zijn.

Door de versnelde opnames lijkt het meer dan het is, en de choreografie is zeker niet sterker dan die in de Italiaanse film.

Die deed het zonder versnelde beelden tijdens de gevechten prima.

Flynn speelt Robin Hood natuurlijk in zijn typische "branie"achtige stijltje.

Gemma is de veel atletischere Robin, en heeft een heel prettige sympathieke uitstraling.

Hij deed mij wat denken aan het personage "Dardo", gespeeld door Burt Lancaster in The Flame and the Arrow", een soortgelijke film.

De rest van de cast van "L'Arciere di Fuoco" vind ik ook sterk.

Naast Gemma, die gelukkig niet zo'n maf hoedje als Flynn draagt, noem ik graag Mario Adorf als broeder Tuck, misschien wel de beste Tuck ooit, en dat geldt ook voor Nello Pazzafini als Little John.

Ook een fijne rol van Mark Damon als Alan-a-Dale.

De gelijkenis met de Engelse acteur Oliver Tobias is treffend.

Damon kon een broer van hem zijn.

Daniele Dublino speelt nichterige sluwe prins John prima.

Voor de rol van Richard Leeuwenhart vind ik Lars Bloch een heel goede keuze.

In vergelijking met de Errol Flynn versie vind ik de Italiaanse cast sterker, met uitzondering van Silvia Dionisio als Lady Marian, die haar rol best wel leuk speelt, maar bij lange niet kan tippen aan Olivia De Havilland.

En Pierre Cressoy kan als Guy niet in de schaduw staan van Basil Rathbone, als Guy of Gisburne .

thunderball roemde de score van Gianni Ferrio al, en daarin kan ik hem volledig gelijk geven.

Terzijde: de muziek bij de openingsscène verschilt in de Engelstalige versie van de originele Italiaanse (die werd ook in de Duitse versie gebruikt)

De Italiaanse keuze voor deze scène vond ik passender, maar de prachtige romantischere melodie, die in de Engelse versie te horen is, komen we gelukkig wel vaker tegen verderop in de film.

Ik begin de lovende opmerking van Tarantino betreffende de "L'Arciere di Fuoco" wel een beetje te begrijpen.

Tot de volgende kijkbeurt dan maar weer