Wildfire (1988)

Afgelopen weekend opgepikt bij de kringloop en dan voornamelijk vanwege de aanwezigheid van Linda Fiorentino, want dat dit verder weinig voor ging stellen lag nogal voor de hand. In die zin deed de film me denken aan Two Moon Junction die ik eerder dit jaar alleen maar meenam vanwege de aanwezigheid van Sherilyn Fenn, en dat was al zo'n deceptie/flut film. En dat bleek in het geval van Wild Fire niet veel anders.

En de cast ten spijt, Fiorentino op haar dertigste hier een prachtige vrouw, Bauer kan prima acteren als hij het wil, en Patton is ook nooit slecht, ontworstelt de film zich geen moment van het matige RTL sfeertje met een overdaad aan melodrama en een tenenkrommende soundtrack. En eigenlijk is het niet om aan te gluren en is het kolder dat Bauer en Fiorentino voor 16-jarigen door moeten gaan in die openingsfase waarop het duo uitelkaar valt. De film vervolgt zich met een gezapig scenario en nog slechtere dialogen waarop ik de film ver voor de helft eigenlijk al heb weggezet als complete tijdverspilling.

En dat is jammer want ansich is het idee niet verkeerd met het gevoel dat de relatie tussen de twee in de knop gebroken is, dat het gevoel blijft sluimeren en men als twee katten om de hete brij heen gaat draaien om slechts tot de conclusie te komen dat het leven verder gegaan is en men verandert is. Het is een poging verder te gaan waar ze gebleven waren die slechts richting het einde een dialoog oplevert waar enige diepte in zit. Natuurlijk is het dan al veel te laat iets van dit hopeloze product te maken. Afijn, even lekker in die zin naar Fiorentino kunnen kijken, verder is deze film behoorlijk slecht te noemen en pure tijdverspilling.