The Chase (1946)

Blijspelacteur Robert Cummings is bepaald geen logische keuze voor een film-noir, bovendien heeft hij de pech dat hij het hier letterlijk en figuurlijk moet opnemen tegen een formidabele Steve Cochran en Peter Lorre, één van de ultieme bad guys uit die periode. Toch weet hij zich staande te houden in deze uiterst ongewone neo-noir waarin Chuck [Cummings] een gevonden portemonnee persoonlijk aflevert bij eigenaar Eddie Roman [Cochran], een man met een twijfelachtige reputatie die wordt bijgestaan door zijn wantrouwige bewaker Gino [Lorre]. Eddie is onder de indruk van Chucks eerlijkheid en biedt hem een lucratieve baan aan als chauffeur, een baan die Chuck accepteert.

Al gauw ontdekt hij dat zijn nieuwe baantje de nodige risico's met zich meebrengt, omdat zijn baas er een gevaarlijk hobby op na houdt. Bovendien is Chuck iets te gecharmeerd van Eddies echtgenote Lorna [Michèle Morgan], die zich niet langer door haar man wil laten vernederen en in Chuck een mogelijkheid ziet om te ontsnappen.

Morgan is wat te braaf voor een typische femme fatale, maar "The Chase" is zeker de moeite waard. Niet alleen vanwege de gedenkwaardige schurken die hier rondlopen, maar ook omdat het scenario van Philip Yordan, gebaseerd op het boek van Cornell Woolrich, vol verrassende twists zit. Het camerawerk van Franz Planer past in de beste traditie van het genre en maakt dit een zeer aangename film om naar te kijken.

Het vinden van een portemonnee zet een stel gebeurtenissen voor ex-soldaat Chuck Scott in werking die een heerlijke film opleveren met een gekke twist en genoeg spanning. Goede performances van Steve Cochran als de hard-boiled gangster en de immer fameuze Peter Lorre als zijn maatje die de vuile klusjes opruimt. (Heeft die man ooit een slechte rol gespeeld?) Naast deze zwaargewichten is het een knappe prestatie van Robert Cummings om zich staande te houden maar dit lukt hem prima! Michèle Morgan is de bevallige dame in het spel. Misschien dat ze net iets te weinig flamboyant aanwezig is om het gangsterliefje te spelen maar verder doet ze het prima. De film valt vooral op door de tweede helft, als er gebruikt wordt gemaakt van fotografische effecten om de waarneming van de kijker te verstoren. Dit is waar de film dan ook spannender wordt omdat je niet zeker meer weet wat er echt gebeurt en waar het naartoe gaat. Het maakt het als geheel een stuk meer gedenkwaardiger. Met een mooi uitgangspunt, een aantal geweldige scenes, vooral met de auto, is dit een zeer fijne film noir

Weinig acteurs kunnen me meer smaken dan Peter Lorre, maar in The Chase heeft hij zowaar zijn gelijke getroffen in Steve Cochran: dit verrukkelijke gangsterduo maakt van deze film dan ook echt een klein feestje. Overigens doet ook Cummings het niet onaardig, als sympathieke goedzak die een portemonnee terugbrengt en van het ene op het andere moment verzeild raakt tussen foute mannen en spannende blondines. Film kent een lekker tempo (zeker als het geheime gaspedaal nog eens stevig wordt doorgedrukt) én heeft een zeer verrassende twist; een aanrader tot en met.

Mooie sfeervolle intro. Indrukwekkend hoe Steve Cochran en handlanger Peter Lorre gehuisvest zijn in een weelderige woning waar schaduw en licht dankbaar spelen rond trappartijen en talrijke pronkerige beeldhouwwerkjes. Steve Cochran is voor mij het hoogtepunt van de film met een echte badass uitstraling. En hij gedraagt er zich ook naar. Lorre is goed als het noodzakelijke aanhangsel en zorgt altijd wel voor sfeer met zijn wat geniepige uitstraling. Robert Cummings geeft geen al te wakkere indruk hier, maar zijn personage blijkt later te kampen met psychische problemen, dus dat zit goed. En verder kunnen we genieten van de talenten van de Française Michele Morgan, classy dame.

In het middenstuk wordt het tempo opgedreven tot aan de verrassende twist waarbij de vlucht van Cummings en Morgan naar Havana maar een hersenspinsel van Cummings blijkt te zijn. Als kijker moet je dan effe de knop omdraaien, en er verdwijnt ook wel wat spankracht uit de film op dat moment. De finale met de sensationele dood van Lorre en Cochran voelt ook wat voortijdig aan, zonder dat er nog een real life confrontatie met Cummings aan te pas komt, jammer is dat. En het stoort me dat de setting in het ‘reële’ Havana exact overeenkomt met het ‘droom’Havana, tot aan de identiek geklede meesmuilende koetsier toe. Die onwaarschijnlijkheid doet op zijn beurt afbreuk aan het realiteitsgehalte van de film.

Niettemin vind ik het een sfeervolle, bovenal stijlvol geschoten film noir. Geen topper dus maar fijn om een keer gezien te hebben.