Una Donna Chiamata Apache (1976)

Spaghetti uit de terminale fase van het genre, ongeveer gelijktijdig met klassiekers als Keoma of Mannaja, die vergeleken bij deze schoenveterbudget film mega-producties kunnen worden genoemd. Opgenomen zoals nog enkele spaghetti's in de altijd groene heuvels van Toscane-hoogzomer even niet meegerekend- wat de geloofwaardigheid niet meteen ten goede komt. De uniformen waren schijnbaar uit de kringloopwinkel gehaald en zeker in het begin heb je steeds de indruk dat je naar brave burgers zit te kijken die zichzelf hebben opgenomen tijdens een weekend cowboy en indiaantje spelen.

Cast en crew bieden ook weinig hoop : Mariuzzo- hier onder het achterlijkste spaghetti pseudoniem ooit, zie poster- schreef scenario's voor louter trash ( of kijken jullie naar zombie flicks van Fulci vanwege het verhaal ? ) en regisseerde bijna niets, de gekendste naam in de cast is die van Cliver, ook een italopulp regular. Gedubd hier bovendien door Amendola, waardoor Tommy klinkt als Er Monnezza, Romeinse kruimeldief !

Met extreem laaggespannen verwachtingen gekeken, en zodoende viel dit me mee. Na het miserabele begin begon ik me zelfs te interesseren voor de wederwaardigheden van het gedoemde liefdeskoppetje, dat slechts wordt geconfronteerd met rassisten, fasjisten, boze blanke mannen, perfide dominees, lijkenpikkers, indianenhandelaars enz.

De zgn. politieke anti-rassistiese boodschap is natuurlijk niet nieuw en wordt weinig subtiel gebracht, subtieler dan ik hoopte echter zijn de gore en sleaze, helaas. Er wordt een scalpering uitgevoerd door de heldin- of eigenlijk toont ze slechts het product daarvan- er wordt iemand gespiest en er komt even een bijl in actie, that's it. De sleaze zou moeten worden geleverd door de volstrekt ongekende Hopf- hier onder het absurde pseudoniem Yara Kewa. [edit moderator: vulgair taalgebruik verwijderd]

Een scène als op de poster gesuggereerd komt in de film niet voor echter, de tig rapes of aanzetten daartoe zijn nooit te expliciet in beeld, en de boobs, reet en schaamstreek van de heldin worden slechts en passant even casual in beeld gebracht, nooit in close up. Nog sterker : het duurt 70 minuten voordat de 2 gaan neuken, ook maar even in beeld.

De fotografie poogt een eerbetoon te zijn aan de klassiekers van Leone c.s., en er wordt dan ook gegrossierd in close-ups van verrotte karakterkoppen. Daarbuiten was het camerawerk nogal ingetogen, de editing liet echter de nodige steken vallen- ook in de zgn. volledige Italiaanse versie van 86 minuten die niet gecensureerd zou zijn.

De score is alla Keoma of Mannaja met een gelijkaardig corny liedje, wel wat toonvaster gezongen gelukkig !

Samengevat : eerder een wat onhandige, cheesy western dan een trashy stuk exploitation, al hoopte ik natuurlijk op dat laatste...maar op zich wel uit te houden voor de genre tifosi, denk ik.

Als je hem kunt vinden dan, alle uitgaven zijn OOP, zowel de Duitse, Italiaanse als Spaanse, die laatste is gecut en sowieso dus niet de moeite.

Troep.

Mijn voorganger heeft het al gezegd, de uniformen komen uit de kringloop en de brave burgers zijn een weekendje cowboytje en indiaantje aan het spelen. Dat het plot hier en daar niet heel goed klopt vinden ze kennelijk evenmin een probleem als wij dat vroeger bij het buitenspelen vonden.

Iets te brengen heeft de film eigenlijk niet, er is weinig meer aan de hand dan een standaard suf romantisch plotje. Duizenden films voorhanden die dat op een stuk betere manier weten te vertellen, dit geval komt nog niet op het niveau van een aflevering van zoiets als Gunsmoke of How the West was Won. Er zit een aardig gitaardeuntje in de soundtrack, maar ook dat gaat na een kwartiertje of wat wel vervelen.

Erg slechte western en daar komt ook nog bij dat ik geen fan ben van westerns uit Italië . Ik sluit me aan bij de meningen hier boven.

Flauwe western die gezien de aanlokkende poster de verwachtingen totaal niet inlost. Het verhaaltjes is heel simpel en de acteurs erg matig. Maar eigenlijk is dat het probleem nog niet. De gore en sleaze zou nog veel goed kunnen maken , maar ook hier stelt de film teleur. Er wordt een vermoedelijke scalpering uitgevoerd, de verkrachtingen worden gesuggereerd en de nudity wordt maar povertjes in beeld gebracht. Even casual in beeld en na 70 minuten heeft het duo Al Cliver en Clara Hopf een zeer korte scène in petto voor de kijker. Ook moet de film het niet echt hebben van de locaties. 3/10