Il Pistolero Segnato da Dio (1968)

Tuurlijk bestaan ze : circusspaghetti's...hier met niemand minder dan Anthony Steffen als circusartiest, nota bene. Ferroni hoef ik de kenners ook niet te introduceren : regisseerde hiervoor 3 spaghetti's met wijlen Gemma, maar een echte spaghettiregisseur is hij nooit geworden.

Deze spaghetti is ook eerder geent op de klassieke modellen, met name Rio Bravo- de zatte held die zijn trots herwint -, Shane - de held die zijn trots herwint in gezelschap van een kind -, en ook nog een vleugje Liberty Valance: een antiheld die per abuis voor held wordt aangezien.

Film speelt zgn. in Montana 1880 met de gekende oorlogen tussen gevestigde veehouders en nieuwe kolonisten, en Steffen dus als Gary Maguire, een niet meer zo heel jonge man die in het circus optreedt als prijsschutter. De synopsis klopt trouwens niet : in de beginsequentie wordt de vader van ventje Tony- de rancher Bosic- vermoord door gemaskerde booswichten, daarna wordt Steffen in het circus geintroduceerd en de 2 leren elkaar pas later kennen. Steffen is eerst nog de Shane van Tony die alle trekjes van een klassieke held heeft, later wordt hij ontmaskerd als een lafaard, broekpoeper, impotent en ten slotte onverbeterlijke zatlap en dorpsgek.

Zoals u begrijpt is de impotentie van Steffen veroorzaakt door een tragische gebeurtenis uit zijn jeugd en bijbehorend trauma, zoals u ook begrijpt kan en moet hij dit trauma overwinnen met behulp van de liefde van de begripvolle schone Baratto, en de vriendschap van Tony die in hem blijft geloven...

Na deze loutering zal hij- hopen we- gereed zijn om de strijd aan te binden met het Kwaad, hier vleesgeworden in de gewetenloze rancher Wyler en zijn genadeloze main henchman, de immer in het zwart gehulde pistolero Cianfriglia aka Wood, hier Elroy geheten. Moet hij dit kwaad alleen te lijf ? Misschien, maar het is ook mogelijk dat hij hulp krijgt van zijn ouwe circusbuddies onder wie een echte Pipo, Klukluk en dikke deur als koddig surrogaat voor de US cavalry. Die dikke deur trouwens gespeeld door bad guy Pazzafini !

Ondanks de circussetting en de tegenwoordigheid van clowns is dit geen spaghettikomedie, komt bijna over als een serieus drama geholpen ook door de niet genreconforme score van Rustichelli die eerder bij een peplum lijkt te horen. Stoicijn Steffen is vrij geloofwaardig als apathische anti-held.

Voor circuskenners zal dit allemaal te inaccuraat zijn, voor spaghettiliefhebbers te klassiek geinspireerd met te lage bodycount . Misschien is dat de reden waarom hij nooit internationaal is gereleased.

Verrassend goed.
Een buitenbeentje in het genre.
Ik begin aardig wat sympathie voor Steffen te krijgen. na een paar van zijn westerns achter elkaar gezien te hebben.
Ik kende hem eigenlijk vooral als de "magere"Django.
Misschien is dit wel een van zijn betere films?

De scherpschutters act die hij in het circus opvoert is natuurlijk onzin.
Wanneer iemand op een dergelijke wijze in de rondte zou schieten lagen er binnen de kortste keren heel wat toeschouwers gestrekt, en was de circustent een zeef.
Bij dergelijke acts gebruikt men in het echte circus een heel klein kaliber kogeltjes, formaat windbuks munitie, en ook zandpatronen, om ballonnen stuk te schieten.
Geschoten wordt er maar één richting, met een grote houten plank als kogelvanger op de achtergrond.
Wat hier te zien is is totaal onmogelijk.
Maar vooruit, het is film, spaghetti nog wel

Het verhaal loopt prima, en zelfs het jongentje irriteert niet teveel.
Steffen komt geloofwaardig over als de aan amnesie lijdende scherpschutter.
De tegenpartij is ook goed bezet.

Het einde had ik graag wat minder kolderiek gezien, zonder de inmenging van de circustroupe.

Zo lust ik er nog wel een paar.