The Hands of Orlac (1961)

Bij een vliegtuigongeluk raken de handen van de gevierde concertpianist Steven Orlac zwaar beschadigd. Een transplantatie geeft hem de handen van seriemoordenaar Vasseur die zojuist werd geëxecuteerd. Na de geslaagde operatie lijken zijn nieuwe handen een eigen leven te leiden en zijn eigenaar tot sinistere daden aan te zetten. De vondst van een dode kat doet het ergste vermoeden.

Is de persoonsverandering die zich geleidelijk bij Orlac begint te voltrekken te wijten aan zijn psychische labiliteit en neurotische verbeeldingskracht of handelen de handen werkelijk eigenwillig? Het is een interessante vraag die de kijker bezighoudt terwijl Orlac’s geestesgesteldheid zichtbaar afzakt naar wanhopige en duistere afgronden. Goeie rol van Mel Ferrer die de getormenteerde Orlac indrukwekkend gestalte geeft. In de film ook een rol voor Christopher Lee als de antagonist met een goochelact die een smerig spelletje speelt om Orlac over de fatsoensdrempel te trekken en er zelf beter van te worden. Lee zet zijn personage glad en doortrapt neer en laat zien meer te kunnen dan het spelen van een bloedorstige vampier.

De film is niet op elk moment even interessant. Het mysterie van de handen blijft echter intrigeren. De handen en het acteursduo Ferrer-Lee maken de film bezienswaardig. Daaromheen kronkelt het verhaal wat doelloos voort en genereert amper spanning. Hier en daar wat aangename scènes. Vermeldenswaard in dat opzicht het variéténummer van Lee alsmede de scènes waarin Ferrer zich met een stoppelig gezicht, een afgedragen jasje en een beschonken blik in de zelfkant van Marseille overgeeft aan zijn onmacht en depressiviteit.

Echt pakkend werd The Hands of Orlac nooit. Na veel kronkelingen in het verhaal redt de liefde natuurlijk alles en blijft de kijker zitten met de vraag wie de kat aan zijn einde heeft gebracht. Ik hou het op Orlac.