De Droom van de Beer (2001)

Goede documentaire over de hoogte- en dieptepunten van het Sovjet circus. Grootste verdienste is het feit dat Duyns interviews wist te verkrijgen met veel grote artiesten vanuit verschillende facetten van het circus. Clowns, tijger-/olifant-temmers, beer-temmers, paarden-acrobaten, etc. Een aantal van deze grijsaards zijn nog steeds actief.

Oleg Popov is natuurlijk in het buitenland het allerbekendst. Volgens hem is het juist de verdienste van het Sovjet circus dat de Koude Oorlog nooit definitief is doorgebroken.

Mooie verhalen worden verteld over het succes, maar ook over de manier waarop ze buiten de USSR gevolgd werden door de USSR. Verhalen over weemoed, maar ook visies op het huidige Rusland, die uitermate pessimistisch zijn.

Dit is ook de zwakste schakel van de documentaire. De nieuwe garde komt niet aan het woord, niemand van een overheidsinstantie of zo. Zo krijgen we dus een eenzijdige (gemaskerde?) blik op de tenondergang van het eens zo grote circusleven in de voormalige Sovjet-Unie [waar men vroeger een Ministerie van Circuszaken had].

De laatste scenes met een van de gebroeders Kantemirov [waarbij op het laatst toch even wat traantjes ontsnapten bij me] zijn een allegorie voor de toekomst van het imperium.

Hier en daar wat te vals sentiment, en ook het archiefmateriaal is wat men al zo vaak heeft gezien [weinig verrassingen]. Voor de geinteresseerden een aanrader....dat dit eens herhaald mag worden rond de Kerst ipv Sterrencircus on Ice. Mooie 3,5*

Ruim 10 jaar na het uiteenvallen van de Sovjet Unie sprak Cherry Duyns met een aantal kopstukken van het Russische Staatscircus, dat na de film als het belangrijkste propagandamiddel van de staat werd gezien. Een indrukwekkende hoeveelheid artiesten, waaronder gebroeders Kantemirov en de legendarische clown Oleg Popov, en mensen die achter de schermen werkten bij het circus vertellen wat het voor hun betekende om onderdeel te zijn van een propagandamachine. Een fascinerende en opvallend openhartige en kritische terugblik op een tijd waarnaar de artiesten om begrijpelijke wijze met gemengde gevoelens op terugkijken. Het feit dat de 70-jarige Oleg Popov nog steeds moet optreden om te kunnen rondkomen geeft een indicatie van hoe enkele van de beste circusartiesten van de 20e eeuw werden behandeld.