Mosquito der Schänder (1977)

Vrij kleurloze maar sinister horrorfilmpje waarin we een doofstomme man volgen met een fascinatie voor dode lichamen, die hij bewerkt en verminkt.

Het is langs de ene kant een erg boeiende karakterstudie van een zonderling met morbide handelingen, maar langs de andere kant is het tempo te laag waardoor je aandacht af en toe verslapt.

Voor mensen wie van obscure eurohorror houden is dit toch wel een klein aanradertje.

De familie Stinissen kon hier blijkbaar weer eens 'helemaal niks mee'.

Maar toegegeven, het tempo is ook echt killing.

De constante orgelmuziek afgewisseld door een zingende zaag begon mij op den duur ook wat tegen te staan. En als laatste kritiekpunt zijn de special effects ook niet altijd even sterk. Desondanks een vrij uniek filmpje...

Mosquito: Portrait of a Loser. Deze best aardige Zwitserse (?) film portretteert het leven van een volgens mij niet met name genoemde man, die zo in zijn leven een aantal trauma's heeft opgelopen: mishandeld door z'n vader, geobsedeerd door een eenzijdige liefde, en het doofstom zijn helpt natuurlijk ook niet. Ook in het dagelijks leven als kantoorklerk, waarin hij gepest wordt door zijn collega's en er verder geen normaal leven op nahoudt, is het treurigheid troef. En al deze trauma's manifesteren zich in de nogal verknipte bezigheden van de man, en je kan uit de titel al wel deels afleiden wat voor fascinaties hij er op na houdt. Inderdaad, naast een poppenverzameling waar hij nare dingen mee doet gaat hij graag snijden in dode lichamen, waarin hij met name geinteresseerd is in het bloed. Maar ondanks het feit dat het nogal een verknipte kerel is, ga je toch een beetje met 'm meevoelen - dat hij een ontzettend kloteleven heeft en heeft gehad is duidelijk. Het is verder wel wat traag: actie is er nauwelijks, het enige wat er gebeurt is dat de waanzin van de hoofdpersoon langzaamaan escaleert. En als je schrikmomenten, humor of gore zoekt ben je al helemaal aan het verkeerde adres, dit is een bloedserieuze (no pun intended) film. Toch kon het wel m'n aandacht vasthouden, zolang het duurde: 3.0*.