La Lupa Mannara (1976)

Hoogst genietbare Italiaanse 70-ies exploitation.

Softsex, een prachtige vrouwelijke weerwolf, voldoende gore en een prachtige hoofdrolspeelster op weerwolf-rampage.

Enige minpuntje is dat we iets vaker de vrouwtjes-weerwolf -met lange tepels - hadden willen zien.

Overigens is de film op de Raro-DVD 95 minuten lang dus er is schijnbaar een gecensureerde versie in omloop (geweest).

Deze weerwolvenprent viel me wat tegen. Eigenlijk gezien de film is de titel ook niet echt toepasselijk en misschien daarmee ook op het verkeerde been gezet. Het verhaal komt traag op gang en je wordt vooral heen en weer geslingerd in vage dromen, erotische scènes, rituelen en de zoektocht van de politie naar de vrouwelijke weerwolf. Die zoektocht omvat heel wat dialogen en wekt saaie scènes in de hand. Annik Borel vond ik wel goed gecast als vrouwelijke weerwolf en mag zeker gezien worden. Ze is ook geregeld naakt te zien. De gore scènes zijn nogal braafjes, zeker haar wraak met die drie mannen vond ik maar magertjes uitgewerkt. De slotscène in het bos kwam voor mij onbevredigend over. Een slap afgeraffeld einde. 5/10

Typische gevalletje de poster is beter dan de film!
De titel Werewolf Woman is vooral misleidend, want dit is geen weerwolf-film. Zeker, in de openingsscène zien we nog wel een weerwolf maar dat wordt al heel snel omgezet in pseudo-psychopathologie en oeverloze deskundologische prietpraat. In de gehele film is er zelfs ook bijna niets aan suggestie over een weerwolf!? Daniella (Annik Borel), is een geestelijk gestoorde vrouw, die denkt dat ze de vloek van haar voorouders heeft geërfd en die psychopathisch wordt bij de gedachte of zelfs het zien van seks. Zucht...ja hoor, het is weer één of ander pseudo-intellectueel gedoe om zoveel mogelijk soft-core seksscènes te kunnen tonen. En net als bij vele andere softcore-films die beweren een horrorfilm te zijn, zie je meer kronkelend vrouwelijk naakt dan dat er gore aanwezig is.Ook de tijdsduur van 95 minuten was veel te ruim waardoor de regisseur of schrijver het aan het einde ook niet meer wist en nog even gauw met een rape/revenge komt aankakken. In de laatste credit's beweren ze dan ook nog ongegeneerd dat dit gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Deze Italiaanse horror... kuch...kuch, had een interessante genre-variant op de vrouwelijke versie van de weerwolf-mythe kunnen worden maar blijkt daarentegen een goedkoop snoozefest te zijn.