El Águila Descalza (1971)

Het bestaat wel degelijk : een Colombiaans toneelgezelschap dat el aguila descalza heet....maar dat heeft verder natuurlijk geen hol met de inhoud van de film te maken, die uiteraard lang daarvoor kwam en de inspiratie was voor de naam van dat gezelschap. Waaruit volgt dat bovenstaande synopsis kant noch wal raakt en ik alweer e.e.a. moet verduidelijken .

Vooraf nog memoreren dat dit het regiedebuut is van Arau die jullie minstens ook kennen van CAPC, deze van origine clown en acrobaat blijft hier echter dichter bij zijn roots in wat overwegend een slapstick is, eerbetoon aan de groten van de silents deels en ook wel iets dat doet denken aan het vroege werk van Woody allen, incl. blue collar anti- held.

De inhoud dan : totale loser Poncho- Arau leeft in een krot in een barrio bij zijn tante en werkt in een...skippyfabriek. Dermate vervreemd is deze jongeman dat hij besluit een alter ego te creeeren : el aguila descalza, een gemaskerde- zie poster- strijder voor gerechtigheid, uiteraard gemodelleerd naar de tig gemaskerde helden en wrekers uit de Mexicaanse pulp fiction volkscultuur. Het feit dat deze held te arm is om op schoenen te lopen maakt al duidelijk dat we hier met een spoof te maken hebben, het geklungel van deze anti- held maakt dit nog duidelijker.

We zien er in de intro reeds een voorbeeld van als hij inbreekt in de villa van wat zijn werkgever blijkt te zijn, op wiens blonde dochter hij verliefd is. Hij jat er...een paar rollerskates en laat zijn handtekening achter.

In een spoof op pulp fiction super heroes horen natuurlijk ook villains : in dit geval is dat de Amerikaanse gangster "Mascalzone " , ook vertolkt door Arau trouwens, die wordt bijgestaan door een leger van thugs met lucha libre maskers ! En bovendien de skippyfabriek waar Pancho werkt overneemt. U begint het al te begrijpen : deze film is ook een kritiek op kapitalisme, imperialisme , vervreemding en repressie, zij het verhuld en verguld via humor en maffe metaforiek.

Arau maakte er in ieder geval genoeg indruk mee om een - gedeelde- Ariel te winnen, niet slecht voor een debutant en een film die- zeker in de tweede helft- gaat voor allout slapstick incl. een dolhuis en taartgevechten, en dat vond ik wel jammer.

Was verder wel een leuke, frisse film die meer deed vermoeden dan wat Arau er uiteindelijk als regisseur uit heeft gehaald.