Sangue del Mio Sangue (2015)

Vanaf 1 december in de bioscoop (Cinemien)

“Sangue de Mio Sangue” is een uitdrukking die je kunt vertalen als “Het bloed kruipt waar het niet kan gaan.” De film is opgesplitst in twee delen. In de zeventiende eeuw keert de oude Bobbio terug naar zijn geboorteplaats ergens in het noordelijk deel van Italië. Daar werd zijn broer, die een priester was, door een verdorven non tot zelfmoord gedreven. HIj is vastbesloten van wraak te nemen maar lijkt ook voor haar charmes te bezwijken. De non wordt vervolgens levend ingemetseld omdat men denkt dat ze van de duivel bezeten is. In de tegenwoordige tijd wordt ditzelfde klooster, dat intussen half bouwvallig is, te koop aangeboden. Maar de vampireske graaf die er momenteel verblijft heeft er bezwaren tegen. De verbanden tussen de twee verhalen, waar sommige van dezelfde acteurs optreden, moet de toeschouwer maar zelf zien te leggen. Niet gemakkelijk als je het mij vraagt.

Een mysterieus tweeluik dat een heksenproces uit het verleden combineert met een eigentijdse parabel over vampirisme en kapitalisme. Ik moet eerlijk zeggen dat ik hier een paar keer heb moeten vechten tegen de slaap. De film boeide mij onvoldoende. De soundtrack met soms levendige orkestrale muziek en dan weer in koor gezongen versies van hedendaagse nummers vond ik nog redelijk en probeerde de dramatische fragmenten te onderstrepen of zorgde voor contrast. Er is ook humor aanwezig, maar als griezelfan kon ik het bezoek van de graaf aan de tandarts om zijn vampiertand te laten trekken maar matig appreciëren. Ik vond her en der wel enkele kwaliteiten, zo is het gegeven fraai in beeld gezet maar het script kon mij niet echt bekoren. Het verdict is dus middelmatig, het kon zeker beter.