L'Ours en Peluche (1994)

Er bestaan er aardig wat van : Deray/ Delon samenwerkingen...la piscine en Borsalino zijn de gekendsten wellicht, lang daarna kwam deze Simenon verfilming nog. Beide heren waren duidelijk al over the hill en dit werk maakt ook een uitgebluste indruk , doet aan als een teevee film zelfs. Delon werd gewoon saai oud, dat moeten we toegeven. Bovendien betreft het hier een typisch Simenon personage, sufheid verzekerd dus. Ik denk echter wel dat Gabin in de fifties meer van een dergelijk karakter had kunnen maken.

Vreemd dat hier niet op gestemd is trouwens, spelend immers in het hier velen vetrouwde maar voor mij verre, vreemde Belgenland. En dat is helaas meteen te zien...hoewel Delon een keurige arts speelt, raakt hij hier vooral verzeild in groezelige achterafbuurten en settings zoals we die ook uit de Dardenne films kennen. Waar precies wat is opgenomen weet ik niet, Brussel zien we allicht duidelijk in beeld maar daar is echt niet alles geschoten. Door wie eigenlijk ? Door Suspiria Tovoli nog wel ! Die had wel meer uit deze absurde omgeving kunnen halen, zou je zeggen.

Het verhaal is - leek me toch- vernietigend simpel, al zie ik hierboven dingen staan die ik niet geheel begrijp ( ooit een vrachtschip gezien in Brussel ? ), die vage kennis was in feite een verpleegster in zijn dienst die hij intiem kende, zacht uitgedrukt ! Vertolkt door Pandolfi , had wel wat meer van haar willen zien dan die cheesy flashbacks met af en toe een blote tiet. Daarover gesproken : Dellera laat haar befaamde jetsers kort na introductie al zien, even daarna ook de rest. Enige reden waarom de overdubde Italiaanse hieraan participeerde natuurlijk, maar lijkt me ook genoeg.

Belgen zullen fier zijn op hun toen nog piepjonge compatriote Michael Pas, die hier door moet gaan voor de Italiaanse broer van Delon's gesneefde geliefde en een niet onbelangrijke, zij het korte rol speelt. Vooral op het eind, dat me tamelijk verblufte in feite. Not your average Hollywood redemption, zullen we maar zeggen...

Verder nogal saaie, tv film achtige kost slechts voor de diehard Delon fans. Wie heeft dit gezien ?

Weer een wat onbekende Delon film en ook weer van Deray! Gelukkig ook best wel weer een aardige film. Klein maar best wel aardig. De film is enorm depressief en zeker niet voor iedereen weggelegd.

Delon speelt een arts wie niets om anderen geeft. Op een dag krijgt hij een teddybeer opgestuurd van een jonge meid wie ooit voor hem werkte en zijn minnares was. Ze heeft zelfmoord gepleegd omdat ze verliefd was op Delon maar er niets voor terug kreeg. Delon gaat op zoek naar zijn eigen identiteit. Ik heb lichtelijk het gevoel dat Delon een kleine schaduw van zichzelf speelt.

Ik denk dat we deze film kunnen bestempelen als de laatste serieuze en echt aardige/goede film van Delon en ook van regisseur Jacques Deray. Later deed hij nog Une Chance sur Deux met Belmondo welke ook erg leuk was maar dat was weer komedie.