Macao, l'Enfer du Jeu (1942)

Er bestaan er 2 van : versies van Macao, l'enfer du jeu...die met von Stroheim dateert trouwens uit 38, in 42 werden al zijn scènes er uitgeknipt en werd hij vervangen door Pierre Renoir. Deze versie was allicht een blamage, na de oorlog werd de oorspronkelijke weer gescreend en dat is ook de enige die nog te zien is.

Hoe dan ook, we hebben hier weer een van de toendertijd zo populaire semi- oliëntaalse avonturenfilms , zowel in de USA als aan deze kant van de plas in de jaren 30 een soort subgenre met doorgaans een blanke held die het moest opnemen tegen een gemene, altijd geniepig grijnzende spleetoog, en wel om een blanke schone van deze onverlaat te redden, bij voorkeur. Dit is een wat subtielere variant op het thema, en een tamelijk amusante buitendien.

Regisseur van dienst was Delannoy, brave vakman en favoriete schietschijf van trufFAUT c.s.- Delannoy nam wraak door de veel jongere FAUT bijna 30 jaar te overleven en 100 te worden, maar dat terzijde. Het is ook een pure publieksfilm, met de nodige zorg en adequaat budget gedraaid in de studio's van Nice, zoals gekend zijn vrijwel alle films van dit type uit de jaren 30 niet op locatie geschoten, i.c. zouden dat Kanton en Macao moeten zijn.

We beginnen met de opmerking dat ceci est une fiction, de Jap wordt nergens genoemd maar gesuggereerd wordt wel dat dit tijdens de Japanse invasie in China speelt. De bovenstaande synopsis klopt redelijk, behelst echter wel de eerste 80 minuten ongeveer en is misschien een tikkie te royaal. Wie die von Krall vertolkt had u al begrepen : von Stroheim ( die jullie ook kennen uit sunset boulevard...) dus, voor de zoveelste keer in uniform maar hier niet geheel een karikatuur, niet eens een bad guy en in feite de held, een wat pre- noirish, tragisch figuur en zelfs een gevoelige ziel. Hij redt in het begin de schone Balin( die jullie ook kennen uit pepe le moko...) uit de klauwen van een warlord, neemt haar op zijn boot mee richting Macao en verklaart haar zowaar oprecht de liefde- niet meteen gesneden von Stroheim koek.

Von Stroheim moet ter plaatse wapens kopen van de verplichte oliëntaalse schurk Hayakawa ( die jullie ook kennen uit bridge on the river Kwai...)/ Ying Tchai. Dit loopt tamelijk fout om meerdere redenen, en alles lijkt af te stevenen op een tragische ontknoping...

Er is ook een- aanvankelijk- wat luchtiger nevenintrige rondom Toutain ( die jullie ook kennen uit de Rouletabille trilogie...) wederom als een soort Kuifje figuur, en diens romance met de cute halfbloed Carletti. Hij weet echter niet dat zij de dochter van Hayakawa is, en zij weet niet dat pappie een booswicht is...wat dan leidt tot een familiesoap waarin de ontmaskerde Hayakawa enige tragische trekjes krijgt, die hem wat uit doen stijgen boven de 1- dimensionale Fu Manchu type schurken. Plus dan nog het slot.

De film heeft inhoudelijk in feite alle trekjes van een camp- noir alla Sternberg , Delannoy echter filmt het eerder als een vrolijk exotisch avonturenverhaaltje, meer passend bij de Toutain verhaallijn maar in feite heeft de hele film een lichte fotografie beinvloed eerder door de impressionisten van de jaren 20 dan de zgn. pre noirs uit die tijd van het pepe le moko type. De film mist dan ook wat sfeer en dat is wel de grootste makke, bovendien een kans voor open doel missen zou je nu zeggen.

Dat gezegd hebbende : wel een aardige anderhalf uur aan amusement voor mensen die weten wat ze hier mogen verwachten en enigszins in dit "type" cinema thuis zijn, zonder te veel pretenties en geholpen door een goede score van Auric.

Kan worden bekeken dankzij de DVD van studio canal die geen anderstalige onderschriften bevat, dan wel met fansubs worden gedownload.

Wie heeft dit gezien ?