La Bouche de Jean-Pierre (1996)

Best een indrukwekkend debuut. De hand van Hadzihalilovic valt er in te herkennen, maar er zijn ook vleugjes Noé te bespeuren. Ook deze film is doordrenkt van een wat unheimisch sfeertje. Op het exacte waarom valt moeilijk een vinger te leggen, maar het is een soort subtiele combinatie van factoren die dit gevoel teweeg brengt. De latente maar continue dark ambient, het grauwe, bijna vieze kleurenpalet (doet wat aan Seul Contre Tous denken), het ongemakkelijke erotische tintje van sommige scenes; alles draagt bij aan een soort sfeertje van onbehagen.

Mist wel nét een beetje de branie van zowel Hadzihalilovic's als Noé's latere films, maar dit was zonder meer intrigerend. 3,5*.

Ongemakkelijke film over een meisje dat tijdelijk op logement gaat bij haar tante wanneer haar moeder een mislukte zelfmoordpoging achter de rug heeft. Een minimalistische film waarbij de afstandelijkheid en liefdeloze benadering naar voren komt. Die tante is een kreng. Wellicht zal ze achteraf tegen iedereen rond bazuinen hoe barmhartig ze wel niet was om belangeloos haar nichtje op te vangen tijdens deze moeilijke momenten.

Een rauwe en wrange film waarbij op zich niet zo heel veel fout gebeurt, maar er een unheimliche sfeer heerst op dat benepen appartementje. En dan heb je nog 'nonkel' Jean-Pierre die zich ook wil laten gelden en zijn lusten niet onder controle kan houden.

Knap gespeeld door het meisje. Prima cinematografie ook met die close-ups bij het innemen van die pillen. Deprimerend, maar interessant!