Festival Express (2003)

Dat hele trein verhaal , is er maar een beetje bijgesleept, vooral de optredens zijn super!

zo ist....

monterey pop uit '67 is beter vindt ik....lekker psychedelisch met een super , super optreden van Ravi Shankar en consorten!!

Als beschrijving van de 'tijdgeest' is deze film niet zo heel geweldig. Kun je beter naar Woodstock kijken.

De artiesten beweren bij hoog en bij laag dat ze onderweg in de trein zoveel van elkaar geleerd hebben en dat ze zo fijn muziek hebben gemaakt. Maar de jamsessies die je ziet, maken eigenlijk weinig indruk. Gewoon een aantal dames en heren die zich onder invloed van drank en drugs goed vermaken.

Wel moet ik zeggen dat de concertoptredens in sommige gevallen veel beter zijn dan op Woodstock: Buddy Guy, The Band, Janis Joplin.

Vooral Joplin maakt indruk. Bij eerste aanblik lijkt ze misschien een lelijk eendje, maar door haar sexy uitstraling en haar geweldige stem verandert ze op het podium in een onvoorstelbaar fascinerende vrouw.

Op zeker moment in de film hoor je Jerry Garcia (van The Grateful Dead) tegen haar zeggen: 'Janis, ik heb altijd al van je gehouden, vanaf de eerste keer dat ik je zag.' Waarop zij reageert: 'Ach ja, mannen. Ze blijven het altijd proberen.' Mooi.

Ik heb hem al reeds lange tijd op dvd.Is bij de bekende zaken als MM te koop of te bestellen.Adembenemende documentaire.

Absoluut unieke beelden.Mis hem vanavond niet.

Voor mij een vette 5.

Damn, dat waren nog eens festivals..

En inderdaad, die Jerry Garcia zat daar gewoon even Janis Joplin te veriseren, weheh .

De concertopnames zijn goed en klinken goed. Hoogtepunt was voor mij New Speedway Boogie van de Grateful Dead. Jammer dat we eigenlijk maar een paar verschillende bands zien optreden, terwijl er toch veel meer meededen (waar zijn bijvoorbeeld de New Riders of the Purple Sage gebleven?). Helaas stellen de treinopnames niet zo veel voor. Je krijgt eigenlijk geen beeld van hoe het leven in de trein was. Dat heeft er waarschijnlijk mee te maken dat er geen opnames zijn gemaakt met het doel om een documentaire te maken. We moet het dus doen met opnames die er toevallig zijn. Zoals het liedje van Rick Danko, Janis Joplin, John Dawson, Jerry Garcia en Bob Weir. Ze schenen er veel lol in te hebben maar voor de kijker is het niet echt interessant.

Kan me wel vinden in de analyse van Bombong (die mij een expert lijkt in deze muziek). Ik kan nog steeds niet begrijpen wat mensen en critici zien in Janis Joplin, die mij geen enkele kwaliteit lijkt te bezitten behalve volume (maar goed). Zag niet eerder bewegende beelden van Jerry G en Bob W samen. Vond dat contrast ook leuk om te zien, omdat dat ook vaak goed te horen is. Maar het leukste vond ik dat de toernee in Calgary eindigde op 4 juli 1970: de dag dat ik ter wereld kwam! Het was daar in elk geval fraai weer (hier geloof ik ook).

Een wat krikkemikkige documentaire die een beeld probeert te creëren van wat er toentertijd is opgenomen in de zomer van 1970. Een trein, met enkele van de grootste muzikanten van de wereld rijd dwars door Canada om op lokale festivals te spelen. Denk aan groepen als The Band, The Grateful Dead, Janis Joplin en anderen. Ze leefden een week samen. Onderweg in grote steden stopte ze om live concerten te geven onder invloed van drugs en alcohol hadden ze de tijd van hun leven.

Het probleem van deze documentaire is het feit dat we veels te weinig beeld hebben van hoe het in de trein eraan toe ging. Dat wordt redelijk goed gemaakt met de live beelden en de jongeren die demonstreerde tegen het kaartje dat volgens hun gratis moest zijn. Aardig tijdsbeeld maar ik miste een ziel in de documentaire. Alsof je van een eindje bent mee aan het kijken en niet helemaal ziet wat er gebeurt.

Jongens, ik vind dat deze docu een vreemd concept heeft, is dit wel leuk of boeiend?

Klopt het dat Nick Drake ook een treinkaartje had? Hij wordt niet genoemd in de credits op IMDB en andere sites. Misschien vergis ik me.

Het meest memorabele in deze film is waarschijnlijk inderdaad dat Jerry Garcia Janis Joplin probeert te versieren. En dat zegt wel genoeg. Vond het een matige documentaire, waarschijnlijk door een gebrek aan interessante opnames. De concertregistraties maakten niet zo veel indruk, de beelden van de artiesten in gezelschap waren af en toe aardig, het individuele commentaar bij de docu was weinig interessant, soms zette het je op het verkeerde been. Een fantasierijke artiest spreekt over een folk-wagon, een blues-wagon, een rock-wagon, een onderscheid wat je niet terugvindt, de folk-wagon in ieder geval niet gezien. Een ander noemt dat ze door al die verschillende stijlen zoveel van elkaar leren. De gemiddelde performance was echter behoorlijk standaard: blues-schema's gegoten in rock-jasjes. Weer een ander zegt dat de meeste artiesten al ervaren waren met LSD, maar pas nu kennis maakten met alcohol. Wazig hoor!

Deze prent is me enorm goed bevallen, vooral omdat het hier gaat om groepen die zulke prachtige muziek hebben gemaakt en nu niet eens meer bestaan, op enkele uitzonderingen na.

Optredens van The Grateful Dead, Janis Joplin, The Band, Buddy Guy zijn werkelijk subliem.

Maar het zijn vooral de concertregistraties van Janis Joplin die me interesseerden, en die zijn van de beste die ik ooit van haar heb gezien, ik kreeg er kippevlees van als ik haar bezig zag.

Op een gegeven moment bedankt ze de organisatoren van de gehele treinreis en zegt ze dat ze haar een volgende keer zeker niet mogen vergeten uit te nodigen... om koude rillingen van te krijgen, want enkele maanden na die woorden zou Janis Joplin er niet meer zijn...

Ook de optredens van The Grateful Dead, met frontman Jerry Garcia zijn uniek, ook hij is al lange tijd niet meer onder ons...

Het verhaal in en om de trein is voor mij maar bijzaak, het zijn de optredens die hier alles goed maken, en die zijn goed.

Het gehaal dateert uit 1970, maar het geluid is verbazingwekkend goed te noemen.

Ik heb deze film gezien op Digitale TV, maar hij staat nu al in mijn verlanglijst om hem op DVD aan te schaffen..

Dit is een stukje rockgeschiedenis...

Beslist niet, Nick Drake is ook nooit in de US/Canada geweest (in elk geval niet als performer). En tussen het schijnbare zooitje ongeregeld -waartussen veel muzikale helden- dat in deze docu te zien is, had hij ook bepaald niet gepast. Noch muzikaal, noch qua persoonlijkheid.

Ondertussen heb ik de film in mijn bezit en herbekeken... het bevestigd alleen maar wat ik hierboven heb geschreven... prachtfilm is dit !!

Een jaar geleden ofzo ooit gezien, en er zijn toch bepaalde beelden die me heel goed zijn bijgebleven. Vooral een ongeorganiseerd, beschonken en waus muzikaal zooitje in een trein gepropt.

Ook nog eens herzien en kijken wat er van de 4 sterren overblijft (of dat het natuurlijk nog meer wordt).

Beter dan Woodstock? Mwa, wel een stuk korter en bondiger. Geweldige optredens van oa The Band en Grateful Dead. Mooi tijdsbeeld... zou nu niet meer kunnen.

Mooie tijd.

Leuke docu over feestende muzikanten die meer dan kan van het leven genieten. Muziek was erg lekker om naar te kijken en de beelden bevatten veel sfeer, mede dankzij de af en toe geweldige publiek-shots. Echter schiet de docu qua inhoud gigantisch mis. Verder dan wat magere geld issues en wat opstandige tieners en muzikanten die het helemaal te gek vinden kwamen we niet en daarom wordt je eigenlijk als buitenstaander uit die tijd niet echt veel slimmer. Ik had juist wat meer willen weten van bv. de protestgroep die het tegen de politie gemunt had. Laat ze dan aan het woord of betrek de filosofische kant van de sterren ernaar toe. Waarschijnlijk waren de makers even stoned als de aanwezigen en vandaar dat de enige zinnige woorden achteraf erin gemonteerd zijn. Voor mij een gemiste kans, maar de sfeerbeelden en de optredens zijn wel erg vermakelijk en zijn heel erg goed.

3 sterren voor de optredens maar qua docu op zich een zware onvoldoende

Kan het niet beter beschrijven!

In tegendeel tot de meeste hier vond ik de opnames van de treinreis juist erg leuk, de ontspannen sfeer en de onderlinge verbondenheid komt erg goed naar boven, zijn het hele spectaculaire opnames? nee dat niet, maar de persoonlijkheid van de artiesten komen vind ik wel beter naar voren en je ziet ze samen gewoon lekker chillen, geen wolkje aan de lucht.(Raar om er bij stil te staan dat Joplin hierna nog maar 3 maanden te leven had)

De optredens zijn zeker ook de moeite waard en vooral Janis Joplin komt in deze documentaire erg goed naar voren, tot voorheen kende ik haar alleen nog maar van Woodstock wat live optredens bevat maar vond haar in deze film sowieso beter naar voren komen.

Ik ben blij dat ze van de opnames van de trein als nog een film hebben gemaakt, samen met de opnames van de live concerten is dit meer dan de moeite waard geworden. vanzelfsprekend kan dit niet op tegen een grote film als Woodstock maar voor de liefhebbers is dit zeker interessant.

4*

Als docu niet geslaagd, als concertenregistratie wel.

Ik vond de interviews bar weinig toevoegen aan de beelden en geluiden die we te zien krijgen.

Verder vielen de registraties wel in positieve zin op. Zo is de opnamekwaliteit best goed. Daarnaast mogen de performances, met name die van Joplin, er zeker zijn.

Geinig voor een keertje, maar naar mijn mening geen 'must'.

Veel gezuip en drugsgebruik