Billie Turf het Dikste Studentje ter Wereld (1978)

Net deze film bekeken, puur uit nostalgische overwegingen. Ik heb de drie films allemaal op videoband gezien als klein jochie (ik schat 15-18 jaar geleden). Tot mijn afgrijzen besloot mijn moeder alle videobanden weg te gooien.

Billie Turf: Het dikste studentje ter wereld is absoluut geen aanrader meer voor het huidige Nederlandse publiek. De montage en het script zijn beiden erg gedateerd en de credits zijn in wel hele simplistische word art gemaakt. Kortom, deze eerste Billie Turf oogt op het eerste gezicht gewoon heel oud.

Toch is er genoeg vermaak in de film. Na een eerste drie kwartier (dat vol zit met sketch-achtige scenes), krijgt de film eindelijk een beetje een verhaal en komen de boeven in beeld. Vanaf hier begint eigenlijk de echte pret voor mij.

Tom Jansen (ik had hem nooit herkend!) speelt overtuigend de luie ondeugende en eigenwijze vreetzak Turf en ook Kruyk en Keulen spelen best aardig, immers hoort de overacting een beetje in een film als deze.

De achtervolgingen met Josje zijn verreweg het leukst, naast de scene waarin de directeur alternatieve benzine in zijn auto krijgt. Dit leid tot hilarisch slechte trucage, wat trouwens in de hele film voorkomt. Er wordt met poppen gesmeten en beelden worden versneld of vertraagd.

In de jaren '70 vond men het geweldig, nu werkt het onbedoeld op de lachspieren. De slapstick-humor zorgde daar helaas te weinig voor.

Een leuke poging, maar zelfs voor die tijd nog onvoldoende.

Gloeiende oliebollen, wat een alleraardigst filmpje met die rekels van een Billie Turf en Dolfie. In de categorie jeugdsentiment van voor mijn tijd, maar ik ken de stripjes van Billie en Bessie zelf nog uit de oude Eppo's van mijn vader. Ook had ik van regisseur Henk van der Linden ooit een kapot gespeelde VHS-band van 'Sjors en Sjimmie en het Zwaard van Krijn' (1977). De slapstickmopjes en de spring- en klauteracrobatiek werken warempel nog immer op mijn lachspieren. Al kan het ook zomaar omdat het allemaal zo ongegeneerd fout is door de bril van 2018: de personages vloeken als ketters, kinderen worden pedagogisch onverantwoord afgerost met een mattenklopper, de corpulente Billie Turf krijgt het steeds te verstouwen omdat iedereen hem wijst op zijn postuur (al is hij meestal de lachende, taartjes etende derde) én een geschminkte witte man speelt de oliesjeik Ali Kabali. En eerlijk: wat zijn Nederlandse kinderfilms toch veel creatiever, subtieler en origineler geworden dan deze patsboem kolder!

Gloeiende oliebollen, daar kan ik wel in mee. Billie Turf ken ik van de stripverhalen uit m'n jeugd, al kan ik me er niet heel veel meer van herinneren - behalve dat ie ontzettend dik was en altijd problemen had met meester Kwel. Nou blijkt uit deze film, heel veel meer valt er ook niet te herinneren, want dat is eigenlijk de hele kern. Het is allemaal heel flauwe slapstick, waarbij Billie en zijn vriendje Dolfje een beetje kattekwaad uithalen en er voornamelijk wat makkelijke fysieke komedie is. Met lekker old school 'grappen' over mattenkloppers, taarten stelen, en achtervolgingen door het internaat heen. Maar goed, het is allemaal heel flauw en makkelijk, maar toch ook wel grappig om een keertje gezien te hebben.