Drillinge an Bord (1959)

Heinz Erhardt vindt ik nou niet een erg goede acteur. De komedies waarin hij meestal speelt, zijn oubollig en vaak niet grappig!

Drillinge an Bord is een uitzondering. Hoewel hij hier de rol van drie broers op zich neemt (wat dus eigenlijk drie keer minder grappig moet zijn dan anders), is het een geslaagde film geworden.

Enkele grappen waren zelfs erg goed te noemen, zoals de achtervolging op reiskoffers. Maar behalve die scene en het fantastische openingslied was de rest middelmatig (maar niet slecht)!

Toch een welverdiende 3*

Heinz Erhardt was een komiek die het vooral van zijn mimiek en zijn verbale gaven moest hebben. In zijn meeste films speelt hij eigenlijk gewoon altijd Heinz Erhardt. In deze film voegt hij dan iets toe, aan Otto en Eduard (broer Heinz is gewoon Heinz), opdat het publiek de drieling nog enigszins uit elkaar kan houden. En dat maakt hem wel zo leuk. De scènes waarin twee of drie broers tegelijk spelen zijn mooi en soms buitengewoon slim gedaan. De verwisselingen zijn goed uitgewerkt en de harde grap met de bloemen en de vaas is kostelijk. Inderdaad: een leukere Heinz Erhardtfilm.

Vandaag te zien op TV > NDR 15:40 uur

Vandaag te zien op TV > ZDF >13:50 uur

Ik ga zeker wéér kijken (ook al heb ik de film op DVD)

Erhardt blijft voor mij dé leukste Duitse komiek ooit.

Hij had het niet nodig om met grofheden te strooien, en onderbroekhumor stond al helemaal niet op zijn repertoire.

Hij was een meester in het spelen met woorden, en een groot aantal van zijn uitspraken zijn een begrip geworden in Duitsland.

Nooit was de Duitse taal zó leuk als in de speelse bewerkingen van Erhardt.

Zijn boeken met gedichtjes zijn een bron van blijvende hilariteit, en zijn humor is uniek.

Ik kan iedereen die de Duitse taal machtig is ten zeerste aanraden om (bijvoorbeeld) zijn werk "Noch 'n Gedicht' te lezen, of Das Grosse Heinz Erhardt Buch.

Gegarandeerd dat de boeken binnen handbereik blijven staan na de eerste leesbeurt.

In tegenstelling tot wat men vaak aanneemt speelt hij in de meeste films niet zichzelf, maar een door hemzelf geschapen typetje.

Uit documentaires over zijn leven, en uitspraken van familieleden, blijkt dat hij in werkelijkheid een heel serieus man was.

Deze film is niet zo goed als Der Haustyran, maar zeker wel vermakelijk.

Knap gefilmd ook voor die tijd, voor wat de scenes betreft met de "drieling"samen in beeld.

"Oudbollig" misschien wel, maar dat hoort gewoon erbij, en maakt een deel van de charme van dit soort van films uit.