Devil Girl from Mars (1954)

Ah, de eerste film van Mars is nu zelfs al uit!

Ok de film moet het niet hebben van geweldige effecten maar het ruimtetuig ziet er wel indrukwekkend uit. Van het interieur krijgen we helaas niet zo veel te zien maar er is wel een gevaarlijke robot die zoals vaak in die periode eens niet lijkt op een man in een rubber pak maar als een robot die langzaam doch dreigend (vooral omwille van zijn gestalte) loopt en bijzonder krachtig is. Maar de absolute trekpleister is het titulaire karakter meesterlijk gespeeld door Patricia Laffan (vooral bekend van Quo Vadis). Ze is absoluut perfect voor de rol van verleidelijke maar vooral uiterst koele en berekende invader van Mars. De manier waarop zij iedere keer de show steelt als ze in beeld is en de prestaties van de anderen doet verbleken, wow! De film wordt niet gelabeld als horror, maar het is zo een duister thema (vooral door the devil girl) dat ik het wel degelijk horror vind. Zeker als ik deze ga vergelijken met de vrij 'brave' War of the Worlds en Forbidden Planet uit hetzelfde decennium. Zeker voor herhaling vatbaar.

In de jaren '50 maakte je low-budget sci-fi-films door een groepje mensen met probleempjes bij elkaar te zetten op één locatie. Het ziet er niet veel anders uit dan een toneelstuk. De cast komt van links of rechts de set binnen lopen, zeg een paar regels en verlaat vervolgens op dezelfde manier weer de set. Deze speelt zich af in Bonnie Charlie, een afgelegen Schotse herberg. Het duurt niet lang voordat een vliegende schotel uit de lucht neerdaalt en voor de herberg parkeert. Daaruit komt Nyah, een vrouwelijke in lakleer geklede commandant van Mars om als missie onze mannen te ontvoeren. Zeg maar een soort strenge jaren '50 dominatrix in fetisj-uitrusting. Ook zij doet niet meer dan constant de herberg binnenkomen, een bedreiging maken of iemand ontvoeren, gaat dan weer weg, komt terug, maakt een andere bedreiging, stuurt iemand terug, enzovoort. Ondanks dat de film niet verder komt dan een toneelstuk zijn er twee elementen die wat opvallen. Nyah onthult namelijk dat ze wordt vergezeld door een robot, Chani genaamd, maar om eerlijk te zijn, een teleurstelling. Het is gewoon een grote doos met een paar knoppen en een grote gleuf onderaan die deed op een brievenbus lijken, een grote gloeilamp voor een hoofd en armen die hij niet veel beweegt. Het andere is dat ze kortstondig de herberg verlaten om in de controlekamer te kijken maar deze is al net zo minimalistisch als de robot. Helaas was dit gedateed en niet echt goed (er zijn wel slechtere) Het bezit wel een korte speelduur maar wist mij als de kijker niet echt te vermaken.

Deze film zit in de lijst “Nieuwe films op Netflix”, ook via “bekijk via Netflix” is er helaas niks te vinden op Netflix had hem zeer graag eens bekeken zo’n film uit de oude doos

Inmiddels gewoon te zien op Netflix. Gisteravond met veel plezier bekeken.

Dank voor je reactie.

Ben gaan kijken in de lijst, helaas is de film nog steeds niet te bespeuren op Netflix.

Mogelijk is er een verschil in aanbod tussen de Belgische en Nederlandse Netflix ?

Mvg

In zijn bericht van 23-5-2020 schrijft joolstein dat "Het er niet veel anders uit [ziet] dan een toneelstuk", en daarin heeft hij meer gelijk dan hij misschien zelf beseft, want deze film blijkt ook echt op een toneelstuk gebaseerd te zijn. Ik weet niet hoe je dit verhaal in een schouwburg ook maar énigszins geloofwaardig zou kunnen opvoeren, maar mij was het in ieder geval ook al opgevallen dat Nyah niets anders doet dan heen en weer pendelen tussen haar ruimteschip en de herberg. Die laatste lokatie is wat mij betreft trouwens ook het enige van de film dat mijn interesse wekt, want ik zie daarin als vanzelf een mooie plek om bijvoorbeeld And then there were none op te voeren. De acteurs die de aardbewoners in die herberg spelen doen ook allemaal goed hun best, maar de centrale plotlijn is erg dun en de aparte verhaaltjes stellen ook niet veel voor (met als dieptepunt dat dwaze liefdesverhaal dat er met de haren bij wordt gesleept), en dan blijken zelfs 75 minuten nog lang te kunnen duren. De verschijning van de "robot" maakt het allemaal nog een graadje erger, en op het einde had ik niet eens meer de energie om me af te vragen hoe Albert er eigenlijk in geslaagd is om het ruimteschip zódanig te saboteren dat het explodeert. Nee, als je ziet wat The day the earth stood still van drie jaar eerder met een vergelijkbaar gegeven deed... (en daarin zag zelfs Gort er nog imposanter uit dan Chani hier.) Lichtpuntjes: de mooie Hazel Court die af en toe sprekend op Ava Gardner lijkt, en John Laurie (vaak gecast als "de Schot" vanwege zijn accent) vind ik altijd leuk om naar te kijken.
        Momenteel overigens gewoon te bekijken op YouTube in een redelijke transfer en met acceptabele Engelse ondertiteling.

77 minuten, maar het voelde veel langer. Sci-fi of horror uit deze periode moet je met z'n beperkingen nemen, maar Devil Girl from Mars maakt het wel heel bont. Zo ongeveer twee settings (de pub en het ruimteschip + directe omgeving) waartussen we schakelen, een alien die inderdaad een vrouw in latexpak is (om over de robot maar niet te beginnen), en er is een film lang niets dan expositie en science mumbo jumbo van de aliendame - maar ook de rest van de cast is bijzonder praterig. Natuurlijk, de film is al van even geleden en met weinig budget, maar ook toen konden ze het al veel beter dan dit.

Als ik hierboven zo lees dat het een bewerking van een toneelstuk was, dan zou het zo maar kunnen dat dat toneelstuk een stuk beter was dan deze film. Nu zijn de verhaallijntjes over schuld, liefde, wanhoop en opoffering platgeslagen, slecht uitgewerkt en knullig. Het is deze knulligheid die me echt tegenviel; de knulligheid van de special effects vond ik dan wel weer charmant.