Le Roman de Werther (1938)

Er bestaan er 2 van : Franse periodes binnen het oeuvre van auteur Max Ophuls...de naoorlogse is heel wat gekender dan de vooroorlogse, weet niet precies waarom maar in de jaren 30 werkte hij met kleinere budgetten ongetwijfeld en wassie ook nog geen in Hollywood gevestigde naam, niet meer dan een geemigreerde dagloner.

Hoe dan ook, hij kreeg de opdracht om Werther te verfilmen, waarom de Fransozen zich daar en toen voor interesseerden weet ik niet, misschien omdat sentimentaliteit in de mode was. En Ophuls moest je niets leren over melodrama in kostuum, logische keus dan in feite. Het scenario werd geleverd door Crommelynk, fiere Belg en vooral gekend vanwege...le cocu magnifique ! Dus misschien is ceci une comedie...al volgt de intrige natuurlijk die van Goethe, uitleg verder overbodig.

Dat het hier een tamelijke komedie- nog los van de steeds LOTTE gillende tante- zou kennen betreffen blijkt ook wel uit de casting van R-W, een doorgaans stumperige sul en bovendien veel te oud voor de rol, al 35 of daaromtrent. Zijn rivaal Galland als Albert was trouwens al over de 40 ! Dit terwijl Lotte- Vernay hier 17 was...wie enigszins thuis is in de Ophuls filmografie weet dat zijn films veelal POV chick zijn, lijkt hier onmogelijk maar hij is duidelijk meer in haar geinteresseerd dan in Werther, hier niet veel meer dan een karikatuur die ook in zijn tragiek niet echt uit de verf komt.

Inhoudelijk hoeven we hier weinig over te zeggen, de film kon overigens niet in DE worden opgenomen vanwege semitische regisseur en als stand ins hebben we zo te zien location shooting in de Elzas, en de Oise vallei gok ik, dichter bij de studio's dus. Enkele openlucht scènes vergelijkbaar met het tweede segment uit le plaisir maar vooral interieurs, ik ben geen expert maar het leek me eerder post- biedermeier dan rococo in de decors en aankleding, via von Menzel waarschijnlijk en dergelijke schilders, let u bij voorbeeld op het kamerkoncert alla Frederik de Grote in Sanssouci, u kent het wel.

De beroemde fladdercamera dat het handelsmerk van de regisseur zou worden zien we hier niet echt, niet dat het statisch is verder maar vergeleken bij zijn gekendste werken toch wat tegenvallend wat dat betreft. Wel gebruik van clair obscur en zelfs wat vleugjes expressionisme, zeker tegen het eind als de catastrofe zich aankondigt met die gigantische schaduw en de wel oerexpressionistische wenteltrap zeer prominent in beeld." Meest Ophuls " misschien de scène met Lotte in het biechthok waarin wij weer eens ave verum corpus horen weerklinken , erg zoetig, of ook de sequentie waarin de geplaagde heldin half psychotisch rondrent met als overlappend beeld en begeleidend geluid de klokken die de liefdesmelodie van de 2 star crossed lovers spelen.

Dat brengt ons op de muziek, erg belangrijk bij Ophuls vaak en hier geleverd door Paul Dessau, eigenlijk avantgarde componist die hier onder presudoniem een potpourri van klassieke schlagerbewerkingen verzorgde.

Tenslotte : is er iemand die me kan vertellen wat dat paard op het eind moet betekenen ? Toch vrij opvallend. Ik ben er nog niet uit.

Dit alles onder voorbehoud want een fatsoenlijke release is er nog steeds niet, je kunt de VHS rip natuurlijk downloaden met fansubs maar de kwaliteit is matig. Voor liefhebbers van melodrama in de tigste versnelling moet het wel te doen zijn, duurt ook maar 80 minuten dus je verliest er niet veel mee.

Wel een zeer spannend einde. Je zag het echt niet aankomen dat ie nog werd omgelegd.

Och verrek dat stond al in de synopsis.