Lo Zio Indegno (1989)

Er bestaan er aardig wat van : films waarin Gassman een bandeloze, afgeleefde sater vertolkt...een rol hem gegoten allicht en hij mocht dan ook prompt een NDA komen afhalen voor zijn rol als ome Luca, uiteraard behalve een viespeuk ook een Groot Dichter en Wijsgeer.

Brusati geeft hem hier alle ruimte om zijn ding te doen en dat was waarschijnlijk ook de bedoeling, in feite is de film niet meer dan een verzameling sketches die de grote man in staat moesten stellen zonder enige concurrentie zijn gaven te etaleren, met als toppunt de rechtbanksequentie waarin we in feite een college Gassman mimiek krijgen voorgeschoteld. Maar wacht eens even : zijn nevenspeler hier is toch de ook niet misselijke Giancarlo Giannini als neefje Riccardo ? Wel, ook deze was gaarne bereid om zich volledig weg te cijferen in dienst van de protagonist, fungeert bijna met masochistisch enthousiasme als diens aangever die vol bewondering de capriolen van oompje gadeslaat- al stribbelt hij pro forma nog wat tegen in het begin, wat zijn onderdanige positie overigens slechts versterkt.

Let wel: ik ben een onvoorwaardelijke Gassman buff, maar hier slaat men een beetje door. Er is niet eens gepoogd er een "echte "film van te maken en Brusati - nooit echt doorgebroken als auteur, al kreeg ie ooit nog een oscarnominatie voor DV- met CAI experts Benvenuti en de Bernardi het scenario verzorgend, maken er een soort TV style eerbetoon van, niet meer en niet minder.

We hebben hier dus te maken met een film van het beruchte "les extrémités se touchent bij toeval " type waarin 2 karikaturaal verschillende personages heel veel van elkaar leren en zichzelf en het leven beter leren begrijpen, zo lijkt het, in feite is het echter puur eenrichtingsverkeer. Het slot komt wat geforceerd over, en eindigt niet geheel toevallig op het strand...

Behalve reeds genoemden ook nog o.a. Sandrelli als concubine van Giannini die zijn oom toch een stuk interessanter lijkt te vinden, Ferreol als zijn vrouw, een jonge K. Rossi Stuart als zijn zoon, en Simona Cavallari als zijn dochter, voor wie oompje natuurlijk een incestueuze liefde koestert. Oompje is namelijk een enthousiast parthenofiel met losse handjes- zo zagen we reeds in het begin- maar hé : dit is een Grote Dichter snap je, dus die mag dat. Dat Grote Dichterschap wordt bizar genoeg aangetoond in het Hollands als Gassman een gezelschap buitenlandse poëziofielen ontvangt, onder wie een Hollandse die zijn verzen in het Hollands voordraagt.

Enfin, slechts aanbevolen voor de Gassman buffs deze CAI après la lettre, de meesten hier zullen dit wel te "druk "of niet "contemplatief " genoeg vinden oid.

Let u tenslotte ook op de sets van Dante Feretti, vooral dat fresco met die sater en zijn stijve lul ! In Italië verandert nooit wat...