Iskanderija... Lih? (1978)

Farid Shawki was een fenomenaal acteur....

Kon je raken tot in het diepste van je hart. Jammer dat hij in de rest van de wereld niet bekend was. Heeft alleen in Egyptische films gespeeld en was, laten we zeggen, de Marlon Brando van de Arabische filmwereld.

Op een vrolijke wijze wordt het einde van de tweede wereldoorlog gekoppeld aan een jongeman die er alles aan doet om wereldbekend acteur te kunnen worden. Had wel vaak het idee dat ik niet alles kon volgen door gebrek aan kennis over de specifieke historische context. Hoofdrolspeler Farid Shawki is zeer aanstekelijk als de charismatische mooiboy, die tegen de verwachtingen ingaat om zijn carrière als acteur door te zetten. Wat mij nog wel het meest bij zal blijven zijn de speelse manier waarop dit verhaal verteld wordt met soms absurde theatrale intermezzo's die genieten zijn. Wel jammer dat het allemaal wat slordig afgerond wordt en dat andere verhaallijntjes zo niet helemaal uit de verf komen. Toch een fijne optimistische film over de wederopbouw van een natie en de persoonlijke triomfen van een jong mens.

Op Netflix vanaf 18 juni.

Tweede film van Chahine die ik zie, maar dit vond ik wel een klasse minder dan Bab El Hadid. Jammer, want de setting en thema's zijn veelbelovend. Maar de film meandert te veel in zijpaadjes, de onderlinge verhoudingen zijn soms onduidelijk, en er zitten ook een paar storende continuïteitsfouten in (de gewonde verzetsstrijder die een scène later nergens meer last van heeft). Voor de oorlogshandelingen worden archiefbeelden gebruikt, en dat is prima, maar soms wordt ook geprobeerd dat te mengen met gespeelde scenes, en dat mislukt dan helaas vrij jammerlijk. Sommige subplots hadden van mij weggelaten mogen worden, zoals dat verzetsgroepje dat Churchill wil vermoorden, of de nogal vreemde ontvoeringsscène die omslaat in een vriendschap (of toch een liefde?). Iets meer focus op de familie van Yehia had de film geen kwaad gedaan.

Toch geen spijt van deze te hebben opgezet, de Tweede Wereldoorlog in Noord Afrika is als setting wel interessant, waarbij de ambivalente houding ten opzichte van het westen goed tot uiting komt. Het vulgaire westen wordt zowel geminacht, zoals te zien is aan de dronken lallende soldaten die door de barretjes struinen, als bewonderd, zoals blijkt uit de magische klank van Amerika- een klank die in het allerlaatste, nogal bizarre eindshot een hele valse noot blijkt te zijn.

Ik meende Chahine trouwens te herkennen als bebrilde klerk tegen het eind maar hij staat niet bij de credits als acteur.