Kuro Bara no Yakata (1969)

Erg rommelige film van Fukasaku, die pas tegen het einde echt interessant wordt en een kant op gaat die hij al vanaf het begin had moeten volgen.
Dat de hoofdrol wordt gespeeld door travestiet, maakt de film niet meteen aparter.
Ik kan de film niet een onvoldoende geven, daarvoor is het laatste gedeelte gewoon te goed. Maar meer dan een kleine voldoende kan er niet af!

3*

Een dik aangezette film met noir-elementen en met een weirder en gewaagder verhaal dan de vorige sixties Fukasaku die ik zag.

Vond juist het begin het beste, zo'n beetje de eerste 20, 25 minuten waren echt geweldig. Telkens weer een man die verklaarde haar geliefde te zijn en Ryoko die telkens zegt de man niet te kennen en een aardige voice over bovendien. Een soort weirde mix van een sixtiesfilm en een filmnoir met Japanse zoete liefdesliedjes. Als het verhaal wat zich meer buiten de club gaat afpelen en de voice over er niet meer is doet dat de film geen goed. Einde was weer beter, maar het begin blijft het hoogtepunt.

Hoewel minder opzichtig dan in Kyokatsu Koso Waga Jinsei wordt hier toch ook weer flink gespeeld met de stijlvormen. En dat was leuk. Vond overigens het feit dat Ryoko gespeeld werd door een travestiet en vooral ook dat dat niet in het verhaal voorkwam een erg interessante keuze voor een film die over een femme fatale gaat.

Kleine 3.5*, had dik in de vieren gezeten als het zo goed was gebleven als in het begin.

Geweldig!

@Querelle: dit kun je niet menen (waar is trouwens je bericht gebleven??)

Komt misschien nog wel. Ik denk wel dat ik hem moet herzien, Hij begint al een beetje te groeien, maar ik vond hem traag en weird (in de slechte betekenis van het woord)

Geweldig dus...

Stijlvol in onderwerp en vormgeving. Humoristisch. Niet overdramatisch, met enkele vileine knipogen - dat dan weer wel.

Maar met name de uitgebalanceerde vorm, niet te schreeuwerig, maar zeker wel uitbundig maken dit tot een topper.

Fukasaku maakte bij mijn weten nog een andere niet socio of yakuza film aan het begin van zijn carrière (van dat deel dat bekend is dan tenminste) Kurotokage, maar die vond ik minder geslaagd omdat-ie minder stijlvast was dan deze.

Geweldig!

Moeilijk te beoordelen. Aan de ene kant vind ik deze film veels te theatraal en te overdreven. (De eerste echtgenoot bijvoorbeeld, met zijn motoriek en zijn persoonlijke bekentenis voor een groep vreemde mannen) Aan de andere kant is dit duidelijk de bedoeling van de film. Theatraal, fatalistisch, onwerkelijk, melodramatisch. Het zijn aspecten waar ik meestal wel van hou, en die ook in menig hollywood klassieker te vinden zijn. Deze film is ook duidelijk een tribute/parodie/variatie (?) op dat soort films. Dat het wat dik aangezet wordt zou me juist moeten bevallen, maar de tekortkoming ligt denk ik in het verhaal dat niet erg verrassend is.

En het tempo werkt ook niet echt mee. Je ziet alles van mijlenver aan komen en meer dan een apart vorm gegeven romance noir wordt het niet. Beetje ouderwetse film die veel meer wil zijn dan het is.

Zouden ze trouwens bewust zo'n lelijke travestiet hebben uitgekozen? Doe mij maar Helmut Berger, Gael Garcia Bernal of Jaye Davison.