Gabriel over the White House (1933)

Dit was interessant, maar dan vooral vanuit historisch perspectief. Filmtechnisch inderdaad niet bijzonder, al had ik geen problemen om de aandacht erbij te houden, wat ik bij een politieke film uit de jaren '30 niet als vanzelfsprekend aannam. Hoe dan ook, dit is in essentie een nogal nare, pro-fascistische film waarbij ik heel blij ben dat FDR (ondanks dat ie schijnbaar groot fan van de film was) niet de route van de president in deze film op is gegaan. Sommige van de details en problematiek zijn weliswaar specifieke jaren '30-problemen, maar veel van de simplistische retoriek die hier gebruikt wordt (en hier gevierd wordt als de manier om de problemen van het land en de wereld op te lossen) komt af en toe vervelend bekend voor.

Het is als tijdsdocument en historisch gezien zeker de moeite waard als je politieke films enigszins kan waarderen. Puur als film niet geweldig, maar ik was best geboeid en ik werd op momenten serieus boos op de film. En als je dat bereikt, heb je toch wat losgemaakt.

Walter Huston was een specialist in het spelen van autoriteitsfiguren en hij redt deze schaamteloze propagandafilm over een onbetrouwbare president die na een auto-ongeluk opeens - wellicht dankzij een zekere aartsengel? - het licht ziet en Amerika verlost van werkloosheid en gangsters. Het scenario van Carey Wilson zet de president neer als een ongemakkelijke hybride van Franklin Delano Roosevel, die in 1932 de verkiezingen won met soortgelijke retoriek) en Donald Trump, die de kiezers rechtstreeks toespreekt en er geen gras over laat groeien. Het is daarmee een prekerige parabel geworden, maar wel ééntje waar de gewone Amerikaan destijds van kon genieten. Gedateerd, behoorlijk naïef en lang niet zo zoetsappig als je zou verwachten, maar fascinerend op een perverse manier.