Uwakizuma: Chijokuzeme (1992)

Zeer bizarre film. Hij schijnt tot het pinku-genre gerekend te worden, maar onbezorgd soft-seks vermaak levert deze film zeker niet. Er is veel seks, veel fetisj, en het wordt behoorlijk "vlezig" in beeld gebracht, maar steeds binnen een deprimerende sfeer. Ook de manier waarop het in beeld gebracht werkt – althans op mij - niet onbekommerd erotisch. Zo wordt er soms zo sterk ingezoomd op een likkende mond dat je hetzelfde gevoel krijgt als wanneer je veel te dichtbij in iemands smekkende mond zit te kijken.

De vele seksscènes zetten eerder aan tot denken over wat erotisch is, dan dat ze erotisch aanvoelen. In een heftige vrijscène lijken zowel de vrouw als de man geen echt plezier te beleven, je krijgt meer het gevoel dat de seks hier transportmiddel is voor iets diepers, iets existentieels.

De bovenstaande plotomschrijving doet wellicht vermoeden dat het hier gaat om zich aan vrouwen opgeilende mannen en dat de film de kijker medeschuldig maakt door dit als “amusement” te presenteren, zoals in Flower and Snake. De film kiest hier echter niet het perspectief van de voyeur, maar volgt de waarneming van de vrouwelijke hoofdrol.

Door het experimentele karakter wordt het de kijker bovendien niet makkelijk gemaakt te begrijpen waar het verhaal überhaupt om gaat. Voortdurend wordt je pootje gelicht: de film is erg fragmentarisch, er wordt gespeeld met tijd, onduidelijk is wat werkelijkheid en wat hallucinatie is, en er worden soms door elkaar verschillende varianten van een gebeurtenis gegeven.
Thematisch draait het naast seksualiteit, ook sterk om kijken (en filmen), of beter, bekeken/gefilmd (en betast) worden. De personages lopen voortdurend met een camera rond en het gefilmde materiaal maakt een goed deel van de film uit. De kamera zelf lijkt personage te worden.

De film deed me denken aan een andere postmodernistische film die ik ooit gezien heb, maar waarvan ik me de titel niet meer kan herinneren. Hij had iets van doen met de filosoof Derrida. Een zoektocht op het internet bracht me inderdaad tot een tekst van ene Pia D Harritz: Consuming the Female Body: Pinku Eiga and the case of Sagawa Issei

Boeiende tekst, ook omdat de auteur het feit dat er in de film een korte rol is weggelegd voor een heuse moordenaar en kannibaal (Sagawa Issei) niet beschouwd als slechts een curiositeit, maar deel maakt van de analyse.

Op verschillende sites staat dat de film minstens 90 min. duurt, maar mijn versie duurde 62 minuten. Zou iemand die de dvd heeft zo vriendelijk willen zijn eens te kijken hoe dat zit? In de plotomschrijving wordt beweerd dat alle meisjes vermoord en gemutileerd worden, maar dat werd mij in mijn versie niet duidelijk.
---

Zeer verwarrende en naargeestige experimentele film die mij zeer fascineerde en waarvan enkele beelden mij blijven achtervolgen.
4 sterren.

(Akelige poster trouwens, het lijkt wel of het hier gaat om een ranzige kinderporno.)

Een vrij controversiële film. Verwarrend ook, want van een echt plot is weinig sprake. Geen mooi aaneensluitend verhaal alvast. Wat op zichzelf staande fragmenten van softporno - erotische beelden zo je wil - en voyeurisme van bedwelmde vrouwen. Redelijk vaag allemaal, maar wel prima in beeld gebracht. Hier en daar met close-upbeelden van tepels of de mond.

Controversieel ook in die zin dat inderdaad één van de hoofdrolspelers een niet veroordeelde moordenaar is, al komt die toch relatief weinig in beeld gelukkig. Zijn faam is met deze film alleen maar toegenomen. Bizar toch allemaal.

De speelduur is beperkt met zijn 67 minuten, maar de film voelde toch eentonig aan, repetitief in ieder geval. Het wil een bepaalde poëtische sfeer oproepen, ook met die rode en blauwen schaduwtinten. Technisch wel in orde denk ik, maar het blijft gissen naar de verdere beweegredenen van Satô.