On the Milky Road (2016)

Geweldige, bombastische, emotionele film weer van Kusturica; zet de fles sterke drank maar klaar. Even terug van weggeweest in de langspeelfilm, is dit zijn comeback op oude voet. Knotsgek komedie-drama afgewisseld met wrede en rauwe ontluistering, magisch-realistische ontsnappingen en ontroerende romances, het zit er weer allemaal in. En dat op een manier die de westerse filmkijker echt niet gewend is, namelijk door al deze componenten zodanig te vermengen dat consistentie zo nu en dan lijkt te ontbreken. En ik vermoed dat de beoordelingen zullen afhangen van de vraag of men Kusturica die inconsistentie kan vergeven.

Het moge duidelijk zijn, ik doe dat wel. De knotsgekke componenten van zijn films (ook weer het inzetten van dieren in de meest bizarre situaties, die ganzen! die kip voor de spiegel!) moeten de kijker vooral niet afleiden van de diepgang die in zijn films zit, over menselijke drama's en de absurditeit van de Balkanoorlog. Filmmakers gaan daar op totaal verschillende manier mee om, en de taal die Kusturica ervoor vindt is er één die vooral heel veel recht doet aan de emoties die ermee gepaard gaan, bijvoorbeeld met zijn tragische personages die het leven vooral lijken te ondergaan. Kusturica zelf speelt trouwens een fantastisch karakter, en de aanwezige zang en dans is weer traditioneel balkanesk.

Die achtbaan van emoties maakt het nog geen makkelijke zit. Ik had me van tevoren nauwelijks ingelezen en dacht aan het einde dat ik 3 uur in de bios had gezeten. Het eerste uur loopt prima door het snelle tempo en de overwegend komische passages, maar daarna verandert de film als donderslag bij heldere hemel van toon (vanaf de aanval op het dorpje). Dat deel duurt iets te lang wat mij betreft, maar tegen die tijd heeft Kusturica al zijn stempel gezet.

Een achtbaan van emoties. Een flinke borrel. Het enige dat rest na afloop.