Rage of Honor (1987)

Viva VHS!

Shô Kosugi is de opper-ninja. Zo mag je jezelf met recht noemen als je geknokt hebt met Franco Nero, Lee Van Cleef, Jean Claude Van Damme en Rutger Hauer in de meest obscure cinemapareltjes. Van cult tot een geheel onverwachte comeback in het vermakelijke Ninja Assassin uit 2009. De kenner weet wie hij is: de man die niet kan acteren maar des te harder schopt. Wat waren de Cannonklassiekers zonder hem? Zijn aanzicht deden de oplettende regisseurs vast al tijdens The Godfather 2 opschrikken. Dit moest hem zijn; de ultieme vijand van elke rechtgeaarde ninja. De rest was slechts geschiedenis en Shô Kosugi werd losgelaten op het martial-arts minnende filmvolk. Brrrrr...

Dit is een van die zeldzame films die je enkel nog via de magnetische cassette kunt aanschouwen. En terecht, want een digitale première verdient de film niet. Wij filmvunzen en ander cinefielentuig weten als geen ander dat je voor het echt ridicule werk overgeleverd bent aan de videoband of desnoods laserdisc. Met dat laatste medium zou Shô waarschijnlijk menig tegenstander onthoofden. Vast uit woede, want hij kreeg nooit de credits die hij verdiende. Hij was er immers meer dan debet aan dat het subgenre een ware internationale opleving en uitbouw kreeg. Zij het voornamelijk als boef, maar toch. Elke held heeft er een nodig. Echter wie kent hem nog?

In dit als los zand aan elkaar hangende Bassie & Adriaan-vechtfilmpje kreeg hij zowaar de hoofdrol als agent op wraaktocht. Voorzien van een smerige tronie, zoals we Kosugi het liefst zien. Schmieren kan hij als geen ander, vaak ter compensatie van zijn houterige acteerwerk en intonatieloze dreundialogen. Hij schmiert iedereen er onder. Als Kosugi verbaasd is trekt hij een gezicht alsof hij zich bevindt in een bad vol ijsblokjes en als hij liefheeft tuit hij slechts de lippen en knijpt zijn ogen toe. Een waar acteerfeest. Toch is dit filmpje er niet zo een dat zo slecht is dat het leuk wordt. Zoiets wordt vaak geroepen maar blijkt zelden het geval. Maar toch. Shô doet wel erg zijn best.

Vooruit, twee werpsterren dan maar.