Koi no Uzu (2013)

Boeiend.

Dit zie je niet al te vaak, Japans drama rond de wat "hippere" Japanse jeugd en hun problematiek. Geen zachte pianomelodeitjes en de licht dramatische avonturen van island folk, wel de hippe Toyko crowd. Achter de maffe kapsels en uitzinnige kledij verschuilt zich duidelijk een hoop drama, waar deze film een loopje mee neemt.

Centraal staat een vriendengroep die elkaar losjes leren kennen na een feestje waar twee van hen aan elkaar gekoppeld worden. Negen nogal aparte figuren die een hoop romantische problematiek voorgeschoteld krijgen. Het speelt zich allemaal binnenshuis af en door middel van wat tijdsprongen kiest de regisseur een aantal momenten uit die de sleutel vormen in de wisselende relaties.

Camerawerk is eerder beperkt, Ohne laat de scenes vaak lopen en het zou me ook niet verbazen moest er aardig wat geïmproviseerd zijn. De personages zijn best druk maar omdat de scenes lang doorlopen wordt er toch een soort van rust gecreeerd. Film duurt wel érg lang, al moet ik zeggen dat het nergens inzakte. Helpt ook wel dat er eigenlijk 9 hoofdpersonages zijn en zo de aandacht goed verdeeld kan worden.

Voor uniek omdat je dit soort films zeer weinig ziet. Apart volkje, apart drama en best de moeite waard, al vond ik het dan geen échte topper. Daarvoor zijn de relatieproblemen misschien net iets te flauw.

3.5*

Gebaseerd op een toneelstuk en ik geloof dat het theatergezelschap hier dan ook integraal in de film terugkeert. Er is in elk geval een connectie tussen het theaterstuk en de film. Misschien zo nog wat meer lezen.

Onderhond noemt ze 'hip' en 'jeugd', maar wat op zich wel verrassend is om te horen dat het hier mid-/eind-twintigers zijn, meestal zijn geportretteerden toch wel 7-10 jaar jonger dan deze zoekende vriendengroep. Dus is dit nog jeugd? Juist dat einde (van een van de verhalen dan toch) met die 'man' in pak - die net zo oud zal zijn, maar dus wel 'verantwoordelijk' (kuch) bezig is natuurlijk een punt dt de film wil maken. Doordat het gebaseerd is op een langer theaterstuk is er zeker tijd voor karakter uitdieping en door zo twee weken het wel en wee, gegrap, geklaag, geflirt en geruzie mee te maken ontstaat er met deze lengte zeker wel een goed gevoel. Los van of je je nu aangesproken voelt door Japanse 'hipsters'. Ik ga ervan uit dat we hier toch een redelijk getrouw beeld zien van tenminste een bestaande subcultuur in de Japanse stad anno nu. De kleding en haarstijl zou je hier eerder 35 jaar terug verwachten .

En ik wil niet bij elke Japanse film over Ozu beginnen, maar ik moet er toch iets over kwijt (nog niks over teruggelezen). Alles speelt zich af in de kamertjes van de 9 hoofdrolspelers. Ze zijn klein behuisd en zitten en hangen op bed of op de grond er is geen ruimte voor stoelen en tafels in die hokjes. Dat hebben One en zijn cameraman aangegrepen om de hele film vanaf de grond te filmen (weliswaar hand held en digitaal), maar we krijgen - ook als de personages staan - bijna alles in totalen van de grond. En omdat we dus door die inkijkjes in de interieurs van de "gewone dagelijkse beslommeringen" te zien krijgen vanuit kikvorsch-perspectief had ik toch een soort Ozu-tribute gevoel hierbij - of beter: een soort moderne kroniek over een vriendengroep (ipv familie) in hun dagelijkse beslommeringen. One is trouwens lang niet zo consequent, er zijn wel meer close-ups en het is allemaal niet formeel, maar het camera standpunt valt zeker op en voegt wel iets toe aan de film beleving.

Bijzondere film toch wel, met wat verwikkelingen tegen het einde die je als afrondend/concluderend zou kunnen ervaren, die ik niet storend vond, want een 100% afgerond verhaal levert het zeker ook niet op.

Heerlijk geslaagd experiment waar het spelplezier van afspat. De chemie tussen de personages zit goed en de beproeving om de 140 minuten uit te zitten in slechts 4 claustrofobische kamers hoort bij de kijkervaring. De karakters zijn allen ver van perfect, maar daardoor zo menselijk. Ik miste enkel een sterkere soundtrack, maar dat was misschien niet mogelijk gezien de korte productietijd. 4,5/5