Godhead (2026)

Een priester (Al Warren) vindt een vondeling voor zijn kerk. Hij geeft het kind de naam Matthew (Luke Speakman) en voedt het op, maar wel op een rare manier: Matthew mag niet naar buiten, want daar is het gevaarlijk. De priester zet zelfs een heel systeem met enge geluidseffecten op om dat kracht bij te zetten. Op een dag komt er een tweeling in glimmende witte trainingspakken in de kerk van de priester. Ze geven geen andere namen dat Firstborn (Sarah Coffey) en Secondborn (Kimball Farley). Firstborn heeft een grote mond, maar Secondborn is zwakbegaafd, volgens Firstborn omdat zij als eerste geboren wilde worden en bij de strijd daarom haar voetje in de mond van Secondborn heeft gestoken, die daardoor zuurstoftekort is opgelopen. (Ik had vage flashbacks naar bijbelles op de basisschool en na wat zoeken blijkt dat het lijkt op het verhaal van Jacob en Esau.) De tweeling denkt dat één van hen tweeën de Heilige Geest is. De priester moet bepalen wie en die persoon doodschieten, zodat de Heilige Geest zich uit het lichaam kan bevrijden. De priester gelooft ze niet en heeft geen zin in om iemand te vermoorden, maar de tweeling heeft dus een pistool mee om hem te overtuigen. Bovendien lijken ze goed geïnformeerd over de duistere kanten van de priester, die dus niet alleen Matthew gevangen houdt, maar zichzelf ook duidelijk geselt.

Godhead is een soort Greek Weird Wave meets Southern Gothic-achtig iets. Bizarre sfeer, naar seksueel gedoe, religieuze waanzin: je kent het rijtje wel. In zwart-wit voor extra gothic-effect. Er wordt veel gepraat, waardoor het vaak wat toneelmatig is. Het zijn vooral verbale bokswedstrijden tussen de priester en Firstborn. Eigenlijk is het wat betreft een beetje een mix tussen Yorgos Lanthimos' internationale doorbraak Dogtooth (kinderen opsluiten, seksuele aberraties) en zijn meest recente film Bugonia (praten). Maar dan dus met dat bizarre christendom van de zuidelijke Verenigde Staten erbij en in een setting met van die bomen waar van die spookachtige draadplanten aan hangen (maar eens opgezocht: dat heet Spaans mos). Op zich is dit wel mijn smaak, maar bij Godhead had ik toch wel het gevoel dat ik het eerder en beter heb gezien. Schrijver/regisseur Mark Rapaport heeft wel talent, maar zit misschien nog wat te vast aan die Lanthimos-invloed. Maar die Al Warren is wel echt een goede acteur. Hij lijkt ook goed bevriend met Kristoffer Borgli, want hij heeft een rolletje in al diens Amerikaans films, terwijl Borgli meespeelt in de film die Warren heeft gemaakt, dus ik neem aan dat we daar nog wel meer van gaan horen.

(Gezien op Imagine Festival)